Pani kocha olej z dzikiej róży: jaki może być Pani żywioł

Niektóre oleje się zapowiadają; olej z dzikiej róży po prostu znika. Tłoczony z drobnych nasion dojrzewających w sercu róży, gdy kwiat już przekwitnie, niesie delikatny bursztynowy poblask i dyskretne ciepło owocu, z którego pochodzi. A jednak w chwili, gdy spotyka skórę, ten kolor się ulatnia. Zostaje miękkość, poczucie twarzy, której coś podarowano i która niczego nie żąda w zamian.

Często mówi się o nim „olej suchy” i to określenie mu pasuje. Wchłania się niemal natychmiast, zostawiając jedwabiste, matowe wykończenie zamiast filmu. Żadnej ciężkości, na którą trzeba czekać, żadnej warstwy do wklepania. Dla cery, która żyje ciepłem, szybko się rumieni, lubi czuć świeżość i swobodę, ta niemal natychmiastowa absorpcja jest dokładnie tym, co uwodzi. Olej przychodzi, spełnia swoje zadanie i się wycofuje.

Pociąg do odnowy

Olej z dzikiej róży należy do rodziny olejów, po które sięgamy, gdy chcemy nadać skórze odświeżony wygląd. Jego ciepła barwa pochodzi z karotenoidów — tych samych pigmentów, które czerwienią owoc w miarę dojrzewania — a świeży, rozbudzony wygląd, jaki po sobie zostawia, przemawia do szczególnej grupy. To często skóra, która swoje nastroje pokazuje na powierzchni: czoło łapiące światło, rumieniec wstępujący na policzki pod wpływem ciepła lub emocji, blask pojawiający się i znikający w ciągu dnia.

W dawnej sztuce czytania twarzy taki jest podpis Ognia. Ogień żyje wysoko na twarzy i blisko powierzchni, skory do rozgrzania się i skory do tego, by to pokazać, przyciągany przez wszystko, co przywraca jego blask, gdy kolor już zapłonął i zbladł. Taka skóra nie chce być przytłoczona. Chce oleju, który oczyszcza, odświeża i pozwala jej oddychać — a olej z dzikiej róży, nieważki i gotowy się ulotnić, spełnia to życzenie niemal co do joty.

Ale upodobanie to tylko wskazówka, a twarz rzadko przemawia jednym głosem. Ta sama osoba, która kocha ten olej za jego lekkość na czole, może dostrzec coś zupełnie innego, przyglądając się sobie uważniej.

Co mówi reszta twarzy

Proszę czytać powoli własną twarz, a zacznie się dzielić. Jeśli blask skupia się na skroniach i wzdłuż skrzydełek nosa, jeśli skóra jest tam elastyczna i odrobinę lśniąca, to znak Drzewa — natury skłaniającej się ku zieleni i hojności. Jeśli środek twarzy, nos i krągłość policzków, domaga się przede wszystkim odżywienia i ukojenia, ten spokojniejszy apetyt należy do Ziemi. Szczęka i dolna część twarzy, które skłaniają się ku suchości i proszą o wyrafinowanie raczej niż o obfitość, noszą powściągliwość Metalu. A policzki, które piją i piją, wciąż spragnione głębi i wody pod powierzchnią, mówią o Wodzie.

Olej z dzikiej róży może być kochany przez każdą z tych natur, z jej własnych powodów. Czego nie może Pani powiedzieć, to która z nich naprawdę należy do Pani. Kochać olej znaczy coś realnego, ale mówi to językiem powierzchni, a Pani natura sięga głębiej niż zwykłe upodobanie.

Oto, co warto poznać. Pod skórą, którą Pani czyta każdego ranka, kryje się wzór ustalony u Pani początku — równowaga tych pięciu natur, która kształtuje nie tylko to, jak zachowuje się Pani twarz, ale i to, o co prosi w ciszy. Pani upodobanie do oleju z dzikiej róży jest pierwszą nutą, szczerą, lecz niepełną. Oleje, po które Pani sięga, blask i suchość, których Pani nauczyła się oczekiwać, sposób, w jaki Pani kolor wzbiera i opada — wszystko to odsyła do żywiołu, który jest Pani i który czeka tylko, by go nazwać.

Pani może dalej czytać powierzchnię, olej po oleju, albo może spotkać naturę, która kryje się pod spodem. Jest tam od dnia Pani narodzin i sama ta data wystarczy, by ją odsłonić.