Pani kocha olej baobab: jaki być może jest Pani żywioł

Niektóre oleje zapowiadają się z mocą. Baobab do nich nie należy. Pojawia się bezgłośnie, wnika niemal zanim Pani zdąży to zauważyć, i zostawia skórę gładką, zamkniętą, ukojoną. Jeśli to właśnie do tego oleju Pani wraca bez końca, ta skłonność zasługuje na to, by jej posłuchać. To, co kochamy w danej konsystencji, rzadko bywa przypadkiem. Często jest to cicha spowiedź o tym, jak zbudowana jest nasza skóra i z jaką naturą przyszliśmy na świat.

Drzewo życia i skóra, która go pragnie

Baobab to drzewo, które gromadzi wodę w pniu, by przetrwać porę suchą. Olej tłoczony z jego nasion niesie w sobie odrobinę tej logiki. Jest bogaty w kwasy tłuszczowe omega, których skóra używa, by chronić spójność własnej powierzchni, a mimo to pozostaje zadziwiająco lekki. Nie osiada na skórze i nie błyszczy. Wchłania się szybko, a to, co po sobie zostawia, to uczucie cienkiej skóry, której przywrócono elastyczność, powierzchni, która nie napina się już, gdy się Pani uśmiecha.

To bardzo szczególna przyjemność i nie każdy ją podziela. Skóra, która uwielbia baobab, to z reguły skóra cienka i sucha, która ściąga się już po południu i każde agresywne mycie przyjmuje jak zniewagę. Chce być nasycona, ale nie obciążona. Domaga się wyrafinowania, a nie bogactwa. W dawnym języku natury, który ten dom zawsze pielęgnował, ta sygnatura należy do Metalu — żywiołu wyraźnej struktury, szczęki i obrysu twarzy, skóry, która ceni definicję i po cichu obawia się, że stanie się pergaminowa.

Ale upodobanie to wskazówka, nie wyrok. Zanim Pani zdecyduje, proszę odczytać własną twarz uczciwie.

Tam, gdzie Pani twarz przechowuje odpowiedź

Skóra nie jest jednolita. Skupia swój charakter strefami, a każda strefa przemawia w imieniu jednego z pięciu żywiołów.

Jeśli Pani skronie i skrzydełka nosa stają się tłuste i żywe, jeśli Pani skóra jest prędka i odrobinę niecierpliwa, to znak Drzewa. Jeśli Pani czoło się rumieni, jeśli kolor łatwo napływa, a cera ma naturalny blask, który przechyla się też ku gorącu, to Ogień. Jeśli środek Pani twarzy, nos i jego okolice, domaga się przede wszystkim odżywienia, jeśli Pani skóra czuje się najbardziej sobą, gdy jest nasycona, to skłania się ku Ziemi.

Jeśli to dolna część twarzy, szczęka i delikatne, suche płaszczyzny rządzą Pani komfortem, a wyrafinowanie znaczy dla Pani więcej niż pełnia, to sygnatura Metalu, której baobab tak pięknie schlebia. A jeśli niepokój mieszka w policzkach — głębokie pragnienie, którego żadna powierzchniowa warstwa nigdy do końca nie sięga, odwodnienie płynące z wnętrza — to Woda, żywioł głębi.

Większość z nas jest akordem dwóch lub trzech takich natur, a nie jedną czystą nutą. Pani może kochać baobab za jego Metalową subtelność, a mimo to czuć, jak pragnienie Wody wzbiera w Pani policzkach, albo jak Ogień ogrzewa czoło. Olej, ku któremu się Pani zwraca, mówi Pani, ku czemu Pani skóra skłania się dziś. Nie mówi Pani wszystkiego o tym, kim Pani jest.

Upodobanie jest początkiem pytania

Jest prawdziwa mądrość w tym, co Pani dłonie już wiedzą. Pani wybrała ten olej spośród wszystkich olejów świata, bo coś w nim odpowiada czemuś w Pani. To ciało okazuje się mądrze dyskretne, zanim umysł znajdzie na to słowa.

Ale przyczyna pod tym upodobaniem nie jest zapisana wyłącznie w Pani skórze. Jest zapisana w chwili, w której się Pani zaczęła, w porze roku i dniu Pani narodzin, które ustaliły równowagę żywiołów, jaką Pani nosi i do której wraca. Tę równowagę warto poznać, bo gdy tylko Pani potrafi nazwać swój żywioł, przestaje zgadywać swoje rytuały. Pani wybiera je. Pani wie, dlaczego baobab smakuje jak dom, i wie, jakich konsystencji domagają się pozostałe strefy.

Pani data urodzenia niesie ten odczyt. Jest precyzyjny, należy do Pani, a jego odkrycie zajmuje chwilę. Przez lata Pani przeczuwała swoją naturę w drobnych upodobaniach takich jak to. Pani może wreszcie zobaczyć ją nazwaną i pozwolić, by odtąd prowadziła sposób, w jaki Pani dba o swoją skórę.

Baobab powiedział Pani coś prawdziwego. Proszę pozwolić, by reszta tej historii się otworzyła.