Colette, czytana jako Ziemia
Apetyt, przywiązanie do rzeczy konkretnych, zakorzenienie: w języku żywiołów Colette czyta się jako Ziemia. Portret interpretacyjny.
Nikt nie pisał o rzeczach tak jak ona: smak owocu, światło w ogrodzie, ciężar kota na kolanach, zapach pokoju w sierpniu. To nie jest opis — to apetyt, który przenika całą jej twórczość.
W naszym odczytaniu pięciu żywiołów ta jakość ma swoją nazwę. Colette jawi się nam jako figura Ziemi — odczytanie obrazu, jaki po sobie zostawiła, portret interpretacyjny nakreślony wyłącznie na podstawie jej publicznej postaci.
Żywioł konkretu
Ziemia należy do pór przejściowych, do środka, do tego, co karmi i zatrzymuje. Jest żywiołem najbardziej przywiązanym do rzeczywistości, do tego, co namacalne, co można dotknąć i posmakować.
Jej smak to słodycz; jej cechą jest stałość; jej ruchem jest gromadzenie. Tam, gdzie inne natury wznoszą się, przecinają lub wycofują, Ziemia trwa i zbiera.
Dzieło zbudowane w całości z doznań, ogrodów, zwierząt, domów, jedzenia, ciała — to dokładnie ten sposób, w jaki ta natura patrzy na świat.
Co dźwiga Ziemia
Dźwiga innych. To jej główna cecha i jej cena.
Tradycja widziała w niej naturę, która wchłania: przeciwności, ciężary, trudności bliskich. Nie unosi się gniewem, tylko wraca — do tej samej rozmowy, do tej samej troski, siedem razy, nie posuwając się ani o krok. To wyczerpująca praca umysłu, z zewnątrz zupełnie niewidoczna.
I nie mówi o tym, bo ma co innego do zrobienia: kogoś innego, kogo trzeba postawić przed sobą.
Co Ziemia robi z twarzą
Czyta się ją w centrum — wokół nosa, na kościach policzkowych, tam, gdzie rzeczy się zbierają. Skóra staje się tam zmęczona, cera traci jasność, ciężar osiada, zamiast przepływać.
Ta twarz nie pęka i nie zapada się: obniża się, bardzo powoli, o pół milimetra rocznie. To starzenie najtrudniejsze do uchwycenia w czasie spośród wszystkich pięciu — a więc takie, którego nigdy nie koryguje się na czas.
A Państwo
Apetytu nie da się pożyczyć, podobnie jak sposobu patrzenia na świat.
To, co należy do Państwa, to Państwa własny sposób gromadzenia — co Państwo wchłaniają, co Państwo zatrzymują i gdzie to osiada. Państwo nie odczytają go w odbiciu, które pokazuje jedynie stany. Państwo odczytają go od początku.