Państwa paleta kolorystyczna i Państwa żywioł

Od kilku lat pewna praktyka rozprzestrzenia się w niezwykłym tempie: określanie swojej pory roku w kolorystyce. Wiosna, lato, jesień, zima, z ich podkategoriami. Filtry, testy, specjaliści, całe społeczności.

To zjawisko masowe i jest ciekawsze, niż się wydaje.

Co kolorystyka robi bardzo dobrze

Odpowiada na konkretne pytanie: jakie kolory wydobywają piękno Państwa twarzy.

I ta odpowiedź jest użyteczna. Ta sama tkanina ożywia jedną cerę, a gasi inną; odcień decyduje o wszystkim. Można to sprawdzić w trzydzieści sekund przed lustrem, mając dwa kawałki materiału, co częściowo tłumaczy popularność tej metody: rezultat widać natychmiast.

Ma też mniej oczywisty, ale bardzo realny efekt: zawęża pole wyboru. Wiedza o tym, jakie kolory Państwu służą, eliminuje trzy czwarte decyzji zakupowych, a to uwolnienie uwagi jest tym, co większość osób opisuje, mówiąc o tej metodzie.

Czego to dowodzi

Czegoś ważnego: że ta grupa ludzi zaakceptowała już ideę osobistej typologii.

Nikt nie uważa, że posiadanie swojej pory roku jest irracjonalne. Uznaje się za normalne, że ludzie dzielą się na rodziny i że rekomendacja zależy od rodziny, do której się należy.

To dokładnie ten sposób myślenia, z którego zrezygnował świat pielęgnacji.

Czego kolorystyka nie mówi nigdy

Mówi, co Państwu pasuje. Nigdy nie mówi, czego Państwo potrzebują.

To dwa różne pytania. Pierwsze dotyczy wyglądu — zgodności między kolorem a cerą. Drugie dotyczy funkcjonowania — tego, co Państwa skóra wytwarza, co traci, co ją odżywia, a co jej przeszkadza.

Żadna analiza kolorystyczna nie może odpowiedzieć na to drugie pytanie i zresztą nie twierdzi, że to robi.

Słaby punkt, i to znany

Dwa testy często wskazują dwie różne pory roku.

To nie błąd wykonania: to cecha strukturalna. Kolorystykę odczytuje się okiem, na podstawie danych, które się zmieniają — opalenizna, kolor włosów, światło, makijaż, ekran. Wiele osób otrzymało dwa różne wyniki w odstępie kilku miesięcy.

Klasyfikacja, która ma być stała, odczytywana na podstawie tego, co się zmienia, daje niestabilne wyniki. To ta sama granica, którą miały dawne typologie, i ma tę samą przyczynę.

Co mogłoby być dalej

Zachować zasadę i zmienić dane.

Zasada jest dobra: należeć do rodziny i wyciągać z tego wnioski dotyczące siebie. To właśnie kolorystyka przywróciła milionom ludzi.

Brakuje klucza, który nie zależy ani od światła, ani od pory roku, ani od spojrzenia osoby dokonującej analizy — i który dotyczy nie zgodności kolorów, lecz funkcjonowania twarzy.

Analiza oparta na danych, których nic nie zmienia, nie ma tej wady. To ta sama idea, zastosowana do głębszego pytania i z narzędziem, które się nie porusza.