Płaskowyż i to, co robi z nim Państwa natura

Płaskowyż nie jest granicą. To zmienna, którą doprowadzono do końca, podczas gdy inna pozostała nietknięta.

Pozostaje ustalić która — a to zależy od natury.

Płaskowyż tej, która napiera

Bierze się z nagromadzonego napięcia. Impuls jest, napiera — i napiera na coś, co się zacisnęło.

Te osoby robią postępy w objętości, ale utykają w jakości. Mają wrażenie, że wkładają więcej siły, by uzyskać mniej — i dokładnie tak się dzieje.

Wyjściem nie jest większy wysiłek. Jest nim rozluźnienie tego, co trzyma — mobilność, długość, sen, a przede wszystkim impuls, który znajduje ujście gdzie indziej niż na treningu.

Płaskowyż tej, która promienieje

Bierze się z nieregularności. Trzy wspaniałe tygodnie, dwa tygodnie niczego — i suma się nie buduje.

Te osoby nie utykają na ciężarze: utykają na średniej. Ich najlepszy trening jest doskonały, ich średnia jest niska.

Wyjściem są zewnętrzne ramy, które wygładzają — umówione spotkanie, partner, zobowiązanie. Nie więcej silnej woli, bo to nie jest ich zasób.

Płaskowyż tej, która dźwiga

Bierze się z obciążenia, którego nie zdjęto gdzie indziej. Trening dokłada się do całej reszty, a reszta jest już pełna.

Te osoby nie robią postępów, bo ich ciało jest zajęte wchłanianiem czegoś innego. Problem nie leży w treningu.

Wyjściem jest zdjęcie zewnętrznego obciążenia. Rzadko się im to proponuje.

Płaskowyż tej, która oszczędza

Bierze się z dyscypliny dobrze utrzymanej i źle ukierunkowanej. Stosuje protokół bez zarzutu, a protokół ją wyczerpuje.

Te osoby są najbardziej zdyscyplinowane i często najbardziej stoją w miejscu. Ich płaskowyż nie ustępuje żadnemu zwiększeniu, bo zwiększenie pogłębia przyczynę.

Wyjściem jest oddawanie więcej, niż się bierze — mniejsza objętość, więcej regeneracji, więcej pożywienia.

Płaskowyż tej, która czerpie

Bierze się z niewidocznego deficytu. Od miesięcy funkcjonuje na nadszarpniętej rezerwie, choć żaden sygnał tego nie zdradził.

Te osoby utykają bez zrozumienia: obciążenie jest rozsądne, sen w porządku, a nic nie idzie naprzód.

Wyjściem jest okres odbudowy zaplanowany, a nie odczuwany. Czekanie, aż poczuje się zmęczenie, to czekanie, aż będzie się pustym.

Co płaskowyż ma wspólnego we wszystkich pięciu przypadkach

Nigdy nie ustępuje temu, co go wywołało. Napieranie na zmienną już zoptymalizowaną nic nie daje, niezależnie od natury.

I zawsze swoim kształtem wskazuje zmienną nietkniętą — pod warunkiem, że wiadomo, o jakiej naturze mowa. Bez tej informacji szuka się na ślepo wśród pięciu wyjść, z których cztery pogarszają.

Czyta się ją o krok wcześniej, od samego początku.