Miód i natura, do której od zawsze był przeznaczony

Niewiele jest substancji, o których można powiedzieć, że cztery tysiące lat temu znajdowały się już na twarzach i wciąż się tam znajdują. Miód do nich należy. Znaleziono go w egipskich grobowcach, wciąż jadalny; czytamy o nim w papirusach poświęconych pielęgnacji, zmieszanym z mlekiem i olejem; Kleopatra uczyniła z niego legendę, Poppea udokumentowany zwyczaj, a dłonie na europejskich wsiach nakładały go na spierzchnięcia na długo, zanim ktokolwiek zrozumiał dlaczego.

Czym jest, zanim stanie się składnikiem

Miód to roztwór przesycony: zbyt dużo cukru w stosunku do zawartej w nim wody. Ta anomalia wyjaśnia wszystko. Nie psuje się, ponieważ nie ma w nim wystarczająco dużo wolnej wody, by cokolwiek mogło w nim przetrwać. A położony na wilgotnej powierzchni robi dokładnie odwrotnie: przyciąga wodę do siebie i ją zatrzymuje. Jest humektantem w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.

Niesie też to, co dał mu kwiat — ślady kwasów, cukrów złożonych, związków wytworzonych przez ul, których analiza nigdy nie zdołała w pełni zinwentaryzować. Miód kasztanowy i miód akacjowy nie są do siebie bardziej podobne niż dwa wina.

Co robi na twarzy

Zmiękcza. Rozprowadzony cienką warstwą na ledwie wilgotnej skórze, pozostawiony na kwadrans, spłukany letnią wodą, zostawia po sobie elastyczność, która nie ma odpowiednika — ani taką jak po oleju, który pozostaje na powierzchni, ani jak po kremie, który się ulatnia. Elastyczność płynącą z wnętrza powierzchni.

Ten gest wymaga dwóch środków ostrożności. Miód musi być surowy: podgrzany traci to, co odróżniało go od syropu. I nie znosi gorącej wody przy spłukiwaniu, która czyni go lepkim zamiast go rozpuścić. Letnia, z płótnem, unosząc.

A jednak nigdy nie pasował każdemu

Tradycja umieszczała miód po stronie słodyczy — smaku, który w odczycie pięciu natur należy do Ziemi. To nie była przenośnia. To była odpowiedniość funkcji: to, co odżywia, co scala, co osadza.

Twarz tej natury to twarz, która trwa w centrum. Wokół nosa, na kościach policzkowych, tam, gdzie rzeczy się odkładają. To twarz, która zatrzymuje — czasem zbyt wiele — i której środek się zapycha, gdy życie staje się ciężkie. Miód przemawia do niej wprost, bo robi to, czego ona szuka: zatrzymuje wodę, zamiast ją odbierać.

Innym naturom może być za ciężki. Skóra, która już wytwarza dużo na powierzchni, nie potrzebuje dodatkowej tłustości. Natura rozgrzana uzna miód za ciężki i nieco duszny. Nie chodzi o to, że ta substancja jest zła — chodzi o to, że odpowiada na pytanie, które nie zostało zadane.

Delikatna kwestia

Miód jest doskonałym przykładem dobrego składnika źle zaadresowanego. Nikt nigdy nie powie o nim złego słowa i właśnie to czyni go niebezpiecznym: jego reputacja nie pozwala zapytać, czy dotyczy właśnie Panią. Pani próbuje, stwierdza, że jest przyjemny, nie widzi żadnej zmiany i dochodzi do wniosku, że naturalna pielęgnacja niewiele daje.

Nie decyduje jakość substancji. Decyduje spotkanie między substancją a naturą, która Panią kieruje — a tej natury Pani nie odczyta z lustra. Czyta się ją od początku, od dnia, w którym się Pani pojawiła.