Państwo lubią miętę zieloną: jaki może być Państwa żywioł
Lubić miętę zieloną, łagodną i świeżą bez lodu, to może być Drzewo, które dyskretnie prosi, by je poznać.
Mięta zielona przychodzi łagodniej, niż się tego Państwo spodziewają. Tam, gdzie mięta pieprzowa kąsa, ta zaokrągla chłód w coś zielonego i niemal słodkiego, w świeżość, która raczej się kładzie, niż kłuje. Proszę potrzymać ją chwilę, a będzie mniej wstrząsem, bardziej oknem otwierającym się na ogród po deszczu. Ci, którzy ją lubią, rzadko lubią ją połowicznie. Trzymają ją blisko siebie, sięgają po nią bez zastanowienia i od razu zauważają, gdy brakuje jej na półce.
Kogo zwykle do niej ciągnie
Jest pewien temperament, który wciąż na nowo skłania się ku mięcie zielonej. Państwo znają to uczucie projektu, który chce ruszyć z miejsca, pędu zbierającego się za jakąś myślą, przyjemności popychania sprawy naprzód, aż zostanie dokończona. Ten pęd jest darem. Gdy nurt płynie, Państwo są pewni siebie, zdecydowani, skorzy do zaczynania. Kiedy jednak się zatrzymuje, ta sama energia zwraca się do wewnątrz i wiąże w zniecierpliwienie, w drażliwość, we frustrację, która nie ma dokąd pójść. W dawnej lekturze żywiołów to znak natury Drzewa. Jej ślad na skórze często widać na skroniach, gdzie zbiera się blask, a zaskórniki lubią się osadzać, gdy rytm Państwa dni biegnie szybciej niż Państwa odpoczynek.
Dla natury Drzewa mięta zielona mogłaby być nutą, która pozwala zatrzymanemu nurtowi znów ruszyć. Nie dlatego, że olejek na Państwa działa, lecz dlatego, że jego zielony, czysty wzlot może na poziomie zmysłów spotkać się właśnie z tym niepokojem, który nosi w sobie Drzewo. Świeżość mogłaby być raczej uwolnieniem niż dreszczem. Zapach mógłby zdawać się rozluźniać szczękę, o której Państwo nie wiedzieli, że jest zaciśnięta. To możliwości, nie obietnice, i należą one do szczególnego temperamentu, a nie do każdego, kto otworzy flakon.
A może przemawia inny żywioł
Ten sam olejek znaczy co innego w zależności od tego, kim Państwo są, a najpewniejszą wskazówką jest miejsce, w którym Państwa skóra domaga się uwagi. Jeśli to czoło się czerwieni i rozgrzewa, jeśli rumieniec wzbiera, gdy się Państwo spieszą, a delikatna siateczka naczynek rysuje mapę Państwa reaktywności, to terytorium Ognia, nie Drzewa, i mięta zielona inaczej ułożyłaby się przy Państwa blasku. Jeśli natomiast suchość zbiera się wzdłuż linii żuchwy, jeśli rysują się tam pierwsze drobne zmarszczki, a skóra staje się matowa i cicha, Państwo odczytują Metal, z jego umiłowaniem powściągliwości i dyskretną melancholią, gdy zbyt długo coś w sobie zatrzymuje. Dwie osoby mogą uwielbiać dokładnie tę samą zieloną świeżość i odpowiadać na zupełnie różne wezwania.
I na tym polega cała dyskretna zagadka. To, ku czemu się Państwo skłaniają, mówi coś o nurcie, który Państwa przenika — tym, który Państwa stabilizuje w najlepszych chwilach i niepokoi, gdy jest zablokowany. Skłonność ku mięcie zielonej zasługuje na to, by jej posłuchać, bo skłonność rzadko bywa dziełem przypadku. Jeśli łagodny, zaokrąglony chłód tego olejku jest tym, po który Państwa dłoń wciąż sięga, to być może Drzewo w Państwa, bez pośpiechu i bez pomyłki, prosi cicho, by je poznać.