Pan lubi sandałowiec: jaki może być Pana żywioł
Dlaczego głęboki, kremowy sandałowiec może być dyskretną wskazówką natury Ziemi i żywiołu, który Panem kieruje.
Proszę zauważyć, co sandałowiec robi z niespokojnym umysłem. Pokój może być pełen drobnych pilnych spraw, myśli, które wciąż zawracają do siebie samych, aż tu nagle pojawia się to ciepłe, kremowe drzewo i coś w Panu siada. Wir zwalnia. Ramiona opadają o stopień. Sandałowiec nie rzuca się ku Panu jak cytrus czy zielona nuta. Osadza się, nisko i bez pośpiechu, i prosi, by Pan osiadł razem z nim. Jeśli ten szczególny spokój jest tym, co Pan kocha w nim najbardziej, zasługuje to na Pana uwagę, bo być może mówi Panu coś o żywiole, który Panem kieruje.
Ten, kto zwraca się ku głębokiemu i cichemu drewnu
Sandałowiec przemawia najwyraźniej do natury Ziemi. Ziemia to stabilne centrum, osoba, na której opierają się inni, ciekawa, cierpliwa i nieskora do wzruszeń. To także natura, która pod presją krąży wokół tej samej troski raz za razem, nie umiejąc jej odłożyć. Na skórze Ziemia często skupia się na nosie i w centrum twarzy, gdzie pory mogą wydawać się szersze, a powierzchnia — zatkana i nieco zmącona. Dla natury zbudowanej wokół bycia kotwicą zapach, który z kolei Pana kotwiczy, może przynieść ulgę. Sandałowiec to nuta, która uziemia. Dla Ziemi może być tym, co po długim dniu trzymania wszystkiego w całości delikatnie przywraca Pana do środka i pozwala wirowi ustać.
To nie sandałowiec pracuje na Pana skórze. To sandałowiec spotyka naturę już zwróconą ku ciężarowi, stabilności i powrotowi. Olejek jest raczej lustrem niż lekarstwem. To, co w nim Pan kocha, jest często formą, którą już Pan nosi.
A może to inny żywioł się dopomina
Proszę zwrócić jednak uwagę, bo to przyciąganie może należeć do innego żywiołu ubranego w szaty Ziemi. Osoba o naturze Wody również ciągnie ku głębi, ale jej skóra opowiada inną historię: zapadnięte policzki, odwodnienie i cień pod oczami, twarz, która wygląda na zmęczoną nawet po odpoczynku. Dla Wody głębokie drzewo może być mniej zakorzenieniem, a bardziej towarzystwem w ciszy. A natura Ognia przychodzi do sandałowca z zupełnie przeciwnej strony, zwracając się ku jego chłodowi, gdy ciepło wzbiera na czole rumieńcem lub napływem, szukając ukojenia raczej niż ciężaru.
Pytanie nie brzmi więc tylko, czy Pan lubi sandałowiec. Brzmi: za co go Pan lubi. Ten, kto chce być ustabilizowany, czyje myśli biegną w kółko, a skóra skupia się w centrum, najpewniej odczytuje Ziemię. Ten, kto chce towarzystwa w głębi, to być może Woda. Ten, kto chce, by ciepło opadło, to być może Ogień.
Lubić sandałowiec rzadko bywa zwykłym gustem. Najczęściej to natura, która sama się nazywa, cicho, w języku zapachu. Jeśli to Ziemia Panem kieruje, to Ziemia prosi o stabilizację — a będąc ustabilizowaną, o to, by ją poznać.