Państwo lubią jałowiec: jaki może być Państwa żywioł
Jałowiec jest świeży, żywiczny i ożywczy dla nosa, a ci, którzy go poszukują, często noszą w sobie naturę Wody, która po cichu prosi o uzupełnienie.
Zimne zbocze pod koniec jesieni, światło już cienkie. Drobne granatowoczarne jagody kryją się w szarozielonych igłach, a gdy Państwo rozetrzą jedną między palcami, powietrze się zmienia: żywica, mróz, czyste ukąszenie wysokości. Jałowiec nie przychodzi łagodnie. Jest rześki i świeży, nieco surowy, oczyszcza nos tak, jak górskie powietrze oczyszcza, gdy Państwo wychodzą z ciepłego pokoju. Niektórzy uważają go za zbyt ostry. Inni wdychają go i czują się, co ciekawe, bardziej sobą. Ta druga reakcja jest właśnie interesująca i być może mówi Państwu coś o żywiole, który Państwem kieruje.
Kto szuka zimnej nuty
Istnieje natura, którą nazywamy Wodą: głęboka, spokojna, ciągnąca ku ciszy i ku rezerwom trzymanym w tajemnicy. Gdy natura Wody jest pełna, niesie w sobie pogodę bez pośpiechu, poczucie studni, która nie wysycha. Gdy jest ponaglana albo po prostu zbyt długo zmęczona, ta sama głębia potrafi pokazać się na policzkach i pod oczami — spojrzenie zacienione, zapadnięte, odwodnione, cienie, zmęczenie sięgające kości, którego sam sen zdaje się nie sięgać.
Osoby o tej naturze często ciągną do jałowca i ma to sens. Świeża, żywiczna klarowność jagody mogłaby spotkać się z wyczerpaniem nie przez łagodność, lecz przez ożywczą szczerość — tak jak spacer w zimnym powietrzu potrafi dać poczucie, że wraca się do siebie. Dla natury Wody jałowiec zwykle odczytuje się jako nuta, która przemawia do rezerwy, zamiast przykrywać zmęczenie; zapach, który mógłby wydawać się kojący właśnie dlatego, że jest surowy. Na skórze ta sama świeżość może po prostu wydać się rześka na policzku, drobna wyrazistość tam, gdzie chętnie osiada zmęczone spojrzenie. Nic więcej nie jest tu obiecane — tylko to, że ta zimna i czysta nuta oraz natura Wody zdają się rozpoznawać nawzajem.
Wskazówka, nie wyrok
Oczywiście Państwo mogą lubić jałowiec, a kierować Państwem może zupełnie inny żywioł. Jeśli to na szczęce Państwa skóra staje się sucha i tam zbierają się drobne linie, z pewną wysublimowaną melancholią, która wypływa, gdy Państwo są w pośpiechu — to podpis Metalu, a jałowiec podoba się Państwu być może z zamiłowania do rzeczy czystych i oszczędnych, nie z jakiegoś wyczerpania. Jeśli natomiast to środek twarzy, nos i jego okolice, skłania się ku zapchaniu, ze stabilnością, która pod napięciem osuwa się w zamartwianie — to wskazuje na Ziemię, a ożywcza nuta być może po prostu przecina ciężar, który dobrze Państwo znają.
Przyciąganie, jakie Państwo odczuwają do zapachu, rzadko bywa dziełem przypadku. Miłość do jałowca, tego zimnego zbocza zamkniętego w jednej jagodzie, może być Wodą, która prosi o uzupełnienie i poznanie — głęboka rezerwa dająca o sobie znać w języku, który woli: w języku doznania. Proszę zauważyć więc, jak rześka żywica na Państwu osiada. Czy Państwa ożywia, wyostrza, czy rozprasza pewną pełnię — to może dyskretnie nazwać żywioł, który jest Państwa od zawsze.