Pan kocha kocanki: jaki może być Pana żywioł
Miodowe, ciepłe złoto kocanek, z nutą curry, najpierw odnajduje naturę Drzewa — zapach, który pozwala odgadnąć, który żywioł jest Pana.
Rośnie tam, gdzie prawie nic innego nie rośnie: sucha śródziemnomorska garryga, słońce na kamieniu, niski, szarozielony gąszcz, który wydaje drobne, nieśmiertelne kwiaty, nigdy do końca nie więdnące. Proszę rozetrzeć jeden w palcach, a zapach Pan rozpozna spośród wszystkich — miodowy i ciepły, z tą nutą curry i siana, która czyta się jak złoto, zanim jeszcze Pan znajdzie słowo. Niewielu pozostaje obojętnych wobec kocanek. Albo Pan przechodzi obok, albo wraca do nich bez końca. Jeśli Pan wraca, to już zasługuje na uwagę.
Kto szuka tego złota
W naszym sposobie czytania twarzy i temperamentów tych, których najczęściej przyciągają kocanki, nosi naturę Drzewa. Pan zna jej kształt od środka: pęd, który chce iść naprzód, projekty, które chcą się urzeczywistnić, pochylenie ku przodowi, które wydaje się Panu Pana naturalnym krokiem. Gdy ten nurt płynie czysto, jest w nim rozmach i spokojna pewność siebie. Gdy się blokuje — gdy coś zagradza drogę, którą Pan chciał obrać — Drzewo wiąże się w drażliwość, lont staje się krótki, a skóra odpowiada na swój sposób. Proszę spojrzeć na skronie. Gromadzący się tam połysk, drobne ciemne punkty zaskórników, które wracają, choć Pan myślał, że zniknęły — to podpis Drzewa wypisany na powierzchni.
Dla natury tego rodzaju kocanki mogą być nutą, która spotyka Pana tam, gdzie już Pan jest. Nie dlatego, że olejek na Pana działa, lecz dlatego, że ciepłe, żywiczne złoto jest często tym, co temperament Drzewa rozpoznaje jako własne — zapach zablokowanego nurtu, który pamięta, jak znów płynąć swobodnie. Może trzymać się blisko skóry, suchy i spokojny, i wydawać się Panu po prostu właściwym rejestrem dla Pana.
A może przemawia inny żywioł
Zanim Pan wyciągnie wniosek, proszę wsłuchać się w miejsca, gdzie historia się nie zgadza. Jeśli Pana skóra rozgrzewa się i czerwienieje na czole, jeśli rumieniec wzbiera łatwo, a delikatna siateczka naczynek pojawia się, gdy się Pan spieszy — to terytorium Ognia, nie Drzewa — i kocanki znaczyłyby dla Pana coś zupełnie innego: ciepło odpowiadające ciepłu. Jeśli natomiast suchość osiada wzdłuż linii żuchwy, tam, gdzie rysują się pierwsze drobne linie i gdzie powierzchnia może wydawać się matowa i powściągliwa — to cicha melancholia Metalu, jego sposób trwania. Drzewo lśni na skroniach i pcha ku przodowi. Ogień czerwienieje na czole. Metal wysusza się przy żuchwie. Trzy różne powody, dla których to samo złoto mogło Pana pochwycić.
Proszę zwrócić więc uwagę, jak tu Pan dotarł i co Pana skóra mówi Panu w swoich własnych miejscach. Miłość do kocanek rzadko bywa zwykłą preferencją. Częściej to Drzewo prosi, dyskretnie, by je poznać.