Pan kocha kadzidło: jaki może być Pana żywioł

Bursztynowa łza na korze

Zanim kadzidło stało się olejkiem, było dymem. Żywica sącząca się z nacięcia w korze pustynnego drzewa, zbierana jak łza bursztynowego soku pozostawiona do stwardnienia w słońcu, a potem spalana w chłodnych kamiennych salach, gdzie powietrze musiało czuć się wyodrębnione. Jego smuga jest dawna i surowa — zapach progów, celowo podtrzymywanej ciszy, czegoś strzeżonego, a nie roztrwanianego.

Wytłoczony w olejek, ten charakter pozostaje nietknięty. Kadzidło jest żywiczne i świeże, raczej wytrawne niż słodkie, nuta wysoka i spokojna, która zdaje się unosić i wysubtelniać, im dłużej się ją wdycha. Nie ma w nim nic bujnego. Odczytuje się jak postawa — czysty, wyprostowany bezruch, bliski wrażeniu powolnego oddechu w pokoju, który właśnie zamilkł. Niektóre zapachy wypełniają przestrzeń. Ten zdaje się ją rozjaśniać.

Ta surowość jest wskazówką. Tak oszczędna woń nie uwodzi każdego, a osoby, które do niej wracają, zwykle dzielą pewien sposób bycia w świecie. To, co Pana przyciąga, rzadko bywa przypadkowe. Częściej to Pana natura rozpoznaje własną nutę.

Natura skłaniająca się ku kadzidłu

Ci, którzy mają naturę Metalu, często szukają kadzidła i przy nim pozostają. Ich temperament to wyrafinowanie i powściągliwość — spokojne poczucie „wystarczy“, upodobanie do tego, co istotne, ponad to, co obfite. Gdy życie ich przytłacza, ta postawa może przechylić się w melancholię, w trudność z odłożeniem spraw i pozwoleniem im odejść. Ich skóra często przemawia najpierw wzdłuż linii żuchwy, gdzie suchość, pewna matowość i pierwsze drobne linie zwykle się pojawiają.

Dla natury Metalu kadzidło może przypominać mniej zapach, a bardziej lustro. To nuta długiego wydechu, suchości spotkanej z wdziękiem, a nie zwalczanej. Nałożone na skórę mogłoby osiąść jak chwila bezruchu w dniu, który wymaga zbyt wiele — mała ceremonia opanowania. Nic tu nie jest obiecywane; jedynie to, że ten zapach często spotyka naturę Metalu tam, gdzie ona już żyje.

Jeśli kadzidło pozostawia Pana raczej orzeźwionym niż ukołysanym, Pana żywioł jest może gdzie indziej. Natura Wody zwykle objawia się na policzkach — wygląd zapadnięty, ocieniony, spragniony głębi — i często ciągnie ją ku olejkom ciemniejszym i cięższym. Natura Ziemi skupia się przy nosie i w centrum, gdzie rzeczy wydają się zatkane i powolne, i zwykle pragnie ciepła oraz zakorzenienia, a nie tego powietrznego, wznoszącego się tonu. Zapach, który Pan kocha, i te, które pozostawiają Pana obojętnym, w milczeniu szkicują tę samą mapę.

Proszę zauważyć więc, co się dzieje, gdy żywica się unosi. Jeśli jej suchy, wysoki bezruch wydaje się Panu rozpoznaniem — jak oddech, który powraca — to przyciąganie jest być może Pana naturą Metalu proszącą, by do niej dołączyć i ją uznać. Kochanie kadzidła rzadko mówi wyłącznie o kadzidle. Często to żywioł, który Panem kieruje, dający o sobie znać w jedynym języku, któremu ufa: w tym, ku czemu Pan jest przyciągany, raz za razem.