Pani lubi koper włoski: jaki może być Pani żywioł
Ciepły, anyżowy powiew na skraju drogi i dyskretna wskazówka, jaką niesie o Pani naturze Ziemi.
Proszę wyobrazić sobie pierzaste źdźbła na skraju wiejskiej drogi, kołyszące się baldachy, ciepły, łagodny, anyżowy oddech unoszący się w popołudniowym słońcu. Niektórzy przechodzą obok. Pani zwalnia. Pani pochyla się. Ta mimowolna pauza mówi coś, zanim padnie choć jedno słowo.
Tych, których koper włoski przywołuje
Spośród pięciu natur to najczęściej istoty Ziemi przyciąga ta ciepła, okrągła, delikatnie maślana słodycz. Ziemia jest stabilnym centrum, tym, na którym inni się opierają, z natury ciekawym i cierpliwym. A jednak, gdy Ziemia jest w pośpiechu, to centrum ciąży: myśli krążą wokół tej samej troski, nie mogąc osiąść, a dzień zaczyna być powolny do udźwignięcia. Skóra ma własny zapis. Przy naturze Ziemi pory mają skłonność do poszerzania się w poprzek nosa i środka twarzy, a centrum może wydawać się nieco zatkane, nieco gęste, jakby również ono zatrzymywało więcej, niż potrzebuje.
Dla natury tego rodzaju koper włoski jest często nutą, która przypomina powrót do domu. Mógłby dobrze współgrać z naturą Ziemi — ciepło, które stabilizuje, zamiast zaostrzać, a w dniu ciężkości mógłby sprawić, że powolne centrum staje się lżejsze, nigdy go nie zmuszając. Mówimy „mógłby” i tak to rozumiemy: to kwestia powinowactwa i odczucia, zapachu, który zdaje się Panią znać, a nie czegokolwiek, co olejek zamierzałby robić. Przyciąganie, które Pani odczuwa, jest tym, co interesujące. To Pani własna natura rozpoznająca pokrewieństwo.
Gdy wskazówka jest gdzie indziej
Powinowactwo jest osobiste i koper włoski nie znaczy tego samego dla każdego, kto go szuka. Jeśli Pani skóra opowiada inną historię, proszę czytać ją uważnie. Jeśli sebum wciąż powraca na skronie, a od czasu do czasu osiada tam zaskórnik, to znak Drzewa — i koper włoski zajmowałby w Pani rytuale zupełnie inne miejsce, kształtowane przez pęd i ruch, a nie przez zakorzenienie. Jeśli natomiast to policzki i delikatna skóra pod oczami domagają się uwagi, wydając się odwodnione, zacienione, odrobinę zapadnięte wieczorem, wtedy Woda może być naturą, która Panią kieruje — ze swoją głębią i głęboką rezerwą oraz własnym pragnieniem odpoczynku.
Te znaki nie są wyrokami. Są po prostu językiem, którym posługuje się Pani twarz, a każdy żywioł pisze inną ręką w poprzek innego obszaru. Ziemia mówi w centrum; Drzewo na skroniach; Woda na policzkach. Wiedza o tym, które pismo należy do Pani, zmienia to, czym staje się każdy zapach w Pani dłoniach.
Proszę zauważyć więc, co Pani zrobiła z koprem włoskim. Nie po prostu go Pani tolerowała ani nie uznała za przyjemny. Pani została przyciągnięta, a przyciąganie jest przesłaniem. Kochanie tej ciepłej, zakorzeniającej słodyczy może być samą Ziemią, proszącą cicho o to, by ją rozpoznano.