Państwo lubią bergamotkę: jaki może być Państwa żywioł

Państwo chwytają bergamotkę, zanim jeszcze Państwo zdążą o tym zdecydować. Unosi się korek, ten zielono-złoty, świeży cytrus wypełnia powietrze i coś w Państwa mięknie: ramiona opadają odrobinę, szczęka, którą Państwo trzymali zaciśniętą, rozluźnia się. To coś jaśniejszego i bardziej cienistego niż słodka pomarańcza, bardziej zielonego, z pędem, który mniej przypomina łakomstwo, a bardziej okno otwierające się w pokoju, który stał się zbyt duszny.

Ci, którzy jej szukają

Proszę przyjrzeć się, kto trzyma flakon bergamotki pod ręką, a często Państwo znajdą pewien typ osoby: kogoś niesionego pędem, ruchem, kogoś, kto nigdy nie czuje się tak dobrze, jak wtedy, gdy sprawy posuwają się naprzód. To znak natury Drzewa. Gdy pęd jest swobodny, pojawia się pewność siebie i jasne poczucie kierunku. Gdy się zacina, ta sama energia zastyga w rozdrażnieniu, w frustracji wobec tego, co staje na drodze. Skóra potrafi opowiedzieć tę samą historię: ma skłonność do błyszczenia i gromadzenia zaskórników na skroniach, tam, gdzie napięcie zdaje się osiadać.

Dla natury Drzewa bergamotka bywa często tą świetlistą nutą, która wychodzi jej dokładnie naprzeciw. Świeża, zielona, zwiewna, mogłaby sprawiać wrażenie, że pozwala zatrzymanej energii znów ruszyć z miejsca — to raczej rozluźnienie niż zapach. Ten drobny powiew, który Państwo czują, to nie olejek, który coś Państwu robi. To olejek, który spotyka coś już w Państwa obecnego i temu czemuś odpowiada.

Wskazówka, nie przypadek

Nie wszyscy skłaniają się ku bergamotce w ten sposób i właśnie to jest ciekawe. Ten, komu kolor uderza do twarzy, kto łatwo się czerwieni i szybko reaguje, bywa przyciągany gdzie indziej — ku naturze Ognia z jej własną sygnaturą i własnymi woniami. Ten, czyja skóra przesusza się wzdłuż linii żuchwy, kto ma skłonność do drobnych zmarszczek i cichej, wysublimowanej melancholii, nosi znamiona Metalu i jego upodobania są zwykle jeszcze innego rzędu.

A zatem to, że dla Państwa jest to bergamotka, a nie tamte zapachy, zasługuje na uwagę. Gust rzadko bywa dziełem przypadku. To, do czego wracamy, mówi często coś o tym, jak jesteśmy ukształtowani, o nucie, którą nasza natura nieustannie pragnie wybrzmieć.

Gdy następnym razem Państwo przyłożą tę zielono-złotą jasność do twarzy i poczują, jak ramiona opadają, proszę zostawić to pytanie otwarte. Upodobanie do bergamotki to być może coś więcej niż preferencja. To może być Drzewo, żywioł, który Państwem kieruje, proszący po cichu, by znów swobodnie krążyć.