Hydrolaty i Pani żywioł

Hydrolat to woda, którą kwiat pozostawia po sobie. Gdy płatki unoszone są przez parę, pachnący olejek wznosi się i zostaje zebrany, a to, co pozostaje, to miękka, świetlista woda, która zatrzymała przyjazne wodzie aromaty rośliny. Róża daje jeden. Neroli, kwiat gorzkiej pomarańczy, daje inny. W bardzo dawnej europejskiej tradycji naturalnego piękna te delikatne wody były pierwszym gestem każdego rytuału — rozpylane na twarz, zanim cokolwiek bogatszego mogło po nich nastąpić.

To, co od zawsze fascynowało dom, to nie sama woda, lecz dłoń, która po nią sięga. Proszę poprosić pełen pokój kobiet, by wybrały między różą a neroli, między wodą zieloną i orzeźwiającą a ciepłą i miodową — wybiorą bez wahania i nie będą umiały powiedzieć dlaczego. Ta pewność zasługuje na to, by jej posłuchać. W dawnej lekturze pięciu żywiołów gust i instynkt nigdy nie były przypadkiem. Natura skłania się ku temu, co ją odzwierciedla, a woda kwiatowa stojąca na Pani półce być może dyskretnie nazywa żywioł, pod którym się Pani urodziła.

Woda, ku której skłania się natura

Proszę przyjrzeć się wyborowi, a pięć sygnatur zacznie się odsłaniać.

Natura Drzewa skłania się ku wodom zielonym i żywicznym, tym o ukąszeniu łodygi. Drzewo nosi swoje napięcie na skroniach i wzdłuż linii włosów, gdzie skóra staje się szybka i lśniąca już po południu, i pragnie mgiełki, która zdaje się ruchem, a nie ukojeniem. W tym wyborze jest pęd, upodobanie do toniku ponad to, co miękkie.

Naturę Ognia przyciąga róża i wszystko, co otwarcie pachnące. Ogień zamieszkuje czoło i górną płaszczyznę policzków, miejsca, które zabarwiają się jako pierwsze, które rumienią się od emocji i stają się świetliste w dobrym towarzystwie. Skłania się ku wodom odurzającym i porywającym, bo rozpoznaje w nich własny blask, i łagodzi ten blask różą, tak jak łagodzi się rumieniec.

Natura Ziemi pragnie wód okrągłych i miodowych, a wśród nich neroli — tych, które uspokajają pomieszczenie. Ziemia skupia się w centrum twarzy, wokół nosa, gdzie cera może wydawać się gęsta i nieco przeciążona, prosząc o ułożenie, a nie o poruszenie. Jej wybór idzie ku temu, co kojące i otulające, ku wodzie, do której się wraca, bo nigdy nie zaskakuje.

Natura Metalu wybiera wody czyste i wyrafinowane, precyzyjne i niemal chłodne dla nosa. Metal ukazuje się wzdłuż żuchwy i na delikatnych krawędziach twarzy, gdzie skóra skłania się ku suchości i subtelnemu rysunkowi, ceniąc jasność ponad obfitość. Skłania się ku powściągliwości, ku jednej czystej nucie utrzymanej w doskonałości — kwiatowemu odpowiednikowi białego mankietu.

Naturę Wody przyciąga to, co głębokie i milczące, wody nieruchome, które trzymają coś w zapasie. Woda gromadzi się w policzkach i pod oczami, gdzie zbiera się cień i gdzie mieszka pewna głębia, i pragnie mgiełki, która ma w sobie zmierzch, a nie południe. Jej instynkt idzie ku temu, co tajemnicze, a nie jasne, ku wodzie, która o nic nie prosi i oddaje się powoli.

Czytać wybór, nie wodę

Nic z tego nie jest regułą, której trzeba przestrzegać. Miłośniczka róży nie musi być Ogniem, a kobieta może sięgać po inną wodę zimą niż w długim sierpniowym świetle. Dawna rama nigdy nie twierdziła, że twarz jest nutą uderzoną tylko raz. Jesteśmy przeważnie akordem — żywiołem, który jest nasz, zabarwionym drugim — a wody kwiatowe, między którymi dryfujemy w rytmie pory roku, są częścią tego, jak ten akord się zapowiada.

To, co oferuje tradycja, to sposób uważności. Dom zawsze utrzymywał, że piękno zaczyna się od poznania siebie, od zauważania drobnych, szczerych upodobań, które odsłaniają naturę przed nią samą. Mgiełka, po którą Pani sięga po przebudzeniu, zapach, przy którym Pani wypuszcza powietrze, woda, którą Pani skóra zdaje się pić chętniej niż inną — to wszystko nie jest bez znaczenia. To powierzchnia czegoś starszego, żywiołu, który Pani nosi od dnia swoich narodzin.

Ten żywioł nie jest kwestią zgadywania. Jest zapisany w Pani dacie urodzenia, w lekturze, którą dom przechowuje od pół wieku, a gdy już go Pani pozna, woda kwiatowa, którą zawsze Pani wybierała, odczyta się jak zdanie, które Pani wypowiadała od zawsze, nie słysząc jego słów.