Dlaczego suchy klimat inaczej spotyka każdy żywioł

Dwie osoby wysiadają z tego samego samolotu w to samo rzadkie, suche powietrze. Jedna ledwie je zauważa. Druga czuje, jak jej skóra napina się z godziny na godzinę, policzki stają się pergaminowe, a cała twarz — jakby cichsza i bardziej ściągnięta o zmierzchu. Nic się nie zmieniło poza klimatem, a jednak klimat nie potraktował ich tak samo. To jedna z najstarszych obserwacji sztuki piękna w Europie i jedna z najbardziej użytecznych: świat zewnętrzny nie ciąży na każdym w ten sam sposób. Ciąży według tego, kim już Pani jest.

Świat opiera się na naturze, którą zastaje

W tradycji pięciu żywiołów suchość nie jest neutralnym faktem pogodowym. Ma charakter, kierunek, porę roku. Należy do jesieni i Metalu, żywiołu szczęki i cienkiej linii, skóry, która już skłania się ku wyrazistości i wyrafinowaniu. Gdy suchy klimat spotyka naturę Metalu, podobne spotyka podobne, a to, co na zewnątrz, wzmacnia cechę, którą osoba nosi w środku. Powietrze nie robi jej nic obcego. Wyolbrzymia jej własny podpis, wydobywając na zewnątrz napięcie i subtelność, które rozpoznaje w każdym lustrze, przed jakim kiedykolwiek stanęła.

Woda odczuwa ten sam klimat innymi drzwiami. Woda rządzi głębokimi rezerwami, policzkami, zacienionym zagłębieniem pod okiem, a w tej tradycji suchość jest porą, która ciąży na tych rezerwach najmocniej, bo jesień stoi tuż przed zimą — porą Wody — i czerpie z niej. Natura Wody w suchym miejscu może więc odczuwać nie tyle napięcie, ile wyczerpanie, poczucie, że studnia jest czerpana ponad to, co zawiera. Wiatr nie drapie tu powierzchni. Szuka głębi.

Proszę popatrzeć teraz na innych w tym samym pomieszczeniu, oddychających tym samym suchym powietrzem. Natura Ognia, której podpisem jest czoło i skłonność ku ciepłu i kolorowi, może uznać suchość niemal za błogosławieństwo — hamulec dla własnej tendencji do czerwienienia się i rozpłomieniania, bo w cyklu żywiołów suchość i chłód łagodzą ciepło. Natura Ziemi, skupiona na nosie i pełniejszej skórze, bardziej zwrócona ku miękkości, spotyka suchość jako przeciwwagę dla własnego bogactwa i często nosi ją z łatwością. Natura Drzewa, naznaczona na skroniach i skłonna ku kwaśnemu i wiosennemu, odczuwa tę porę jako zupełnie obcą, rozminiętą z własnym pędem ku zieleni. Pięć osób, jeden klimat, pięć różnych rozmów.

Dlaczego to, co na zewnątrz, czyni to, co w środku, wartym poznania

Oto dyskretny argument za pielęgnowaniem własnej natury zamiast pogoni za objawami. Jeśli ten sam suchy wiatr może przejść nad jedną kobietą, jakby go nie było, a u innej zagościć na dwa tygodnie, to wiatr nigdy nie był całą historią. Całą historią jest spotkanie — ten szczególny uścisk dłoni między klimatem przychodzącym z zewnątrz a konstytucją, która istniała na długo przed zarezerwowaniem lotu. Pani nie może zmienić pory roku, w której Pani ląduje. Pani może wiedzieć, czego będzie od Pani wymagać, i przygotować grunt.

Dom, który obserwuje skórę od pięćdziesięciu lat, uczy się czytać to spotkanie, a nie prognozę pogody. Czytelniczka, która każdej jesieni czuje suchość w kościach, zapewne słyszy coś o żywiole, który nosi, a nie tylko o kalendarzu. Ta, którą to samo powietrze zostawia nietkniętą, też słyszy coś ważnego. Żadne z tych odczytań nie jest wyrokiem na skórę otrzymaną przy urodzeniu. To opis tego, jak Pani natura i Pani środowisko negocjują ze sobą, sezon po sezonie — a tę negocjację Pani może nauczyć się uprzedzać, zamiast jej ulegać.

Nic z tego nie da się odgadnąć w samym lustrze, bo lustro pokazuje Pani spotkanie już trwające, a nie naturę, która je podtrzymuje. Dwie kobiety o napiętej jesiennej skórze mogą odpowiadać zupełnie różnym żywiołom — jedna wzmocniona suchością, druga nią wyczerpana — a pielęgnacja, którą każda by wybrała, nie jest taka sama. To tutaj prawdziwy odczyt Pani żywiołu i towarzystwo osoby wyszkolonej w jego interpretacji zyskują swoje miejsce. Mówią Pani, jaką rozmowę naprawdę Pani prowadzi ze światem, tak by Pani, gdy nadejdzie suchy wiatr, wiedziała już, czy przemawia do Pani powierzchni, czy do Pani głębin.

Pani data urodzenia kryje pierwszą wskazówkę, który z pięciu żywiołów Pani nosi i w jaki sposób pory roku zawsze się na Pani opierały, choć Pani nie umiała tego do końca nazwać.