Sposób, w jaki Pan śpi

Pan nie wybiera jej. Pan układa się z intencją, zgina poduszkę dokładnie tak, jak trzeba, postanawia położyć się w określony sposób, a potem sen wyjmuje Panu decyzję z rąk. Kilka godzin później ciało bezszelestnie wróciło do kształtu, który woli — tego, który zachowuje, gdy nikt, nawet Pan sam, nie patrzy. Ta forma powrotu zasługuje na chwilę uwagi, bo to jedna z niewielu szczerych rzeczy, jakie człowiek robi przez cały dzień.

Kształt, który Pan zachowuje

Proszę przyjrzeć się swojemu przebudzeniu. Na plecach, otwarty ku sufitowi, twarz, której nic nie dotyka. Na boku, jeden policzek wciśnięty w poduszkę przez długi środek nocy, tak że poranek zostawia miękki ślad, który powoli znika przy pierwszej kawie. Twarzą w łóżko, schowany, cały przód odwrócony od pokoju. Każda z tych pozycji to drobny argument, który ciało wysuwa na temat tego, jak chce spotkać ciemność — i ten argument jest zadziwiająco stały z nocy na noc.

Dawne mistrzynie pielęgnacji skóry wiedziały to bez żadnych przyrządów. Zauważały, że strona, którą faworyzujemy, dojrzewa o pół kroku inaczej niż ta, którą oszczędzamy; że policzek kochany przez poduszkę mięknie według własnego kalendarza; że osoba śpiąca twarzą do sufitu nosi swój poranek inaczej niż ta, która się chowa. Dlatego w najbardziej starannych domach trzymano gładki jedwab i delikatny len przy twarzy na czas snu — uprzejmość oddana skórze w tych jedynych godzinach, gdy zostaje całkiem sama. Piękno w tym odczytaniu nie było tylko tym, co Pan robi przed lustrem, ale tym, czemu Pan pozwala się wydarzyć pod swoją nieobecność.

Sposób, w jaki Pan śpi, nie jest więc nawykiem do poprawienia. Jest znakiem. Ciało ma temperament, a temperament, gdy tylko da mu się pozwolenie, zawsze odnajduje ten sam kąt łóżka.

Czytać pozycję powrotu

W dawnym odczytaniu pięciu żywiołów człowiek nosił sygnaturę, która powracała wszędzie — w rysach twarzy i, równie prawdziwie, w sposobie układania się do snu. Nic z tego nie jest regułą, jedynie podobieństwem, a przyjemność polega na rozpoznaniu własnego.

Proszę wziąć pod uwagę śpiącego, który nie potrafi leżeć nieruchomo — zaczyna na jednym boku, a kończy rozłożony w poprzek całego łóżka, pędzony nawet we śnie, skronie jako pierwsze miejsce, w którym wieczorem zbiera się napięcie. Proszę wziąć innego, który śpi ciepło i wysoko, twarzą otwartą ku sufitowi, kolor szybko napływa mu na czoło i policzki, promienieje po przebudzeniu i równie szybko się czerwieni. Trzeci kładzie się ciężko i nie porusza aż do rana, stabilny jak ziemia, środek twarzy jako ta część, która przechowuje czas dnia. Czwarty spoczywa opanowany i powściągliwy, oszczędny w ruchu, precyzyjny nawet we śnie, szczęka i delikatne krawędzie twarzy jako pierwsze odczuwają suchą porę roku. Piąty zapada głęboko i powoli, najtrudniejszy do obudzenia, cienie pod oczami jako spokojny zapis tego, jak daleko zabrała go noc.

Pan nie wpasuje się idealnie w żadną z tych postaci i tak ma być. Większość ludzi to jeden nurt i drugi pod spodem, tak samo jak śpiący na boku jeszcze przewraca się na plecy o małych godzinach. Liczy się to, że pozycja powrotu, ślad na ulubionym policzku, część twarzy, która nosi poranek — wszystko to wskazuje w tym samym kierunku, ku sygnaturze, którą Pan zachowuje przez całe życie, nie nazywając jej.

To właśnie warto poznać. Nie jaka poduszka ani który bok, ale którym z pięciu Pan jest — nurt, który decyduje o kącie łóżka przed Panem i zapisuje się, delikatnie, w twarzy, którą Pan nosi do lustra. Odczytanie, które to nazywa, wcale nie zaczyna się od Pana skóry. Zaczyna się od dnia Pana narodzin i czyta stamtąd, naprzód, we wszystkim, co ciało robi, gdy sądzi, że nikt nie patrzy.

Już Pan zachowuje tę pozycję. Pozostaje nauczyć się, do kogo należy.