Jak Pani podejmuje decyzje

Decyzja jest najbardziej szczerą rzeczą, jaką Pani robi. Zanim jeszcze Pani przemówi, Pani ciało już przechyliło się w jedną stronę. Niektóre z nas decydują w dołku, szybko i bez odwrotu. Niektóre robią listę, ważą każdą linijkę, wybierają dopiero, gdy kolumny się równoważą. Niektóre znajdują spokój tylko wtedy, gdy cała sala się zgadza. Niektóre nie mówią nic, śpią i budzą się, już wiedząc. Żadna nie jest lepsza. Każda należy do innej natury, a Pani natura nastroiła się w dniu Pani narodzin.

Cztery drzwi do tego samego pokoju

Proszę przyjrzeć się sobie w chwili wyboru, a Pani zobaczy, jak porusza się Pani żywioł.

Jest ta, która decyduje instynktownie, już w połowie za drzwiami, podczas gdy inni wciąż mówią. W tej naturze mieszka pęd, a także blask wzdłuż skroni w godzinach popołudniowych, niepokój nowego pędu. To zasięg wiosny, zielony pęd, który nie czeka na pozwolenie.

Jest ta, która decyduje na głos, w towarzystwie, ogrzana twarzami wokół stołu. Wybór dla tej natury jest rodzajem promieniowania i zbiera się na czole, gdzie szybki rumieniec wstępuje, gdy sala się rozświetla. To otwarcie lata, ciepło, które chce być widziane.

Jest ta, która decyduje powoli i pozostaje zdecydowana, stabilny środek, na którym wszyscy się opierają. Tę naturę Pani odczyta w środkowej części twarzy, przy nosie i jego okolicach, tam, gdzie rzeczy osiadają i czasem zostają. To długa dojrzałość późnego lata, pora, która przechowuje.

Jest ta, która decyduje przez odejmowanie, doprecyzowując pytanie, aż pozostanie tylko czysta odpowiedź. Precyzja należy do tej natury i ukazuje się wzdłuż linii żuchwy i delikatnych linii, które się tam rysują, w skórze skłaniającej się ku suchości i wyrazistości. To jesień, pora, w której odejmuje się aż do tego, co istotne.

I jest ta piąta, cichsza od pozostałych, która w ogóle nie decyduje w świetle dnia.

Ta, która pozwala nocy przepłynąć

Pozwolić nocy przepłynąć nad wyborem to zaufać głębokiej wodzie. Ta natura nie dyskutuje i nie spieszy się. Schodzi pod powierzchnię, pozwala pytaniu osiąść w ciemności i przynosi rano pełną odpowiedź. Pani może ją odczytać w policzkach i miękkich zagłębieniach pod oczami, tam, gdzie cień się zbiera, gdy brakuje odpoczynku, tam, gdzie mieszka głębia. To zima, pora nieruchoma, ta, która trzyma wszystko w rezerwie, aż będzie gotowe.

Być może Pani rozpoznała się gdzieś wyżej, w jednej linijce, i poczuła to małe ciepło bycia zobaczoną. Być może Pani dostrzegła w sobie dwie natury i nie potrafi między nimi wybrać, co samo w sobie jest odpowiedzią. Większość z nas to jeden żywioł zapisany pogrubioną czcionką i drugi na marginesie, a sposób, w jaki się spotykają, jest całą formą człowieka.

Oto, czego lustro nie może Pani powiedzieć. Pani może zobaczyć blask na skroniach, rumieniec na czole, suchość wzdłuż żuchwy. Pani może poczuć pociąg ku instynktowi albo zew ku snowi. Ale Pani nie może, patrząc tylko z powierzchni, wiedzieć, który z pięciu nastroił się jako Pani ziemia w dniu Pani przybycia. To odczytanie nie pochodzi z twarzy. Pochodzi z daty.

Pani sposób podejmowania decyzji jest z Panią od czasu, zanim Pani miała dla niego słowa. Ma imię, jedno z pięciu, a wszystko, co po nim następuje — pora roku, do której Pani należy, sposób, w jaki mówi Pani skóra, wybory, które przychodzą lekko, i te, które Panią kosztują — zaczyna się w chwili, gdy je Pani poznaje.