U houdt van jojoba-olie: wat is misschien uw element

Sommige oliën hebben iets van een compromis. Jojoba niet. U strijkt die paar gouden druppels uit en uw huid lijkt ze te herkennen, zoals u een stem herkent vóór een gezicht. In één ademtocht is de glans verdwenen, komt het oppervlak tot rust, en blijft er niets achter op het kussen of op uw vingers. Dat is geen toeval. Het is een gesprek dat uw huid al lang kon voeren.

Wat u naar jojoba toe trekt, zegt iets over u. En wat het zegt, wijst misschien, heel subtiel, naar het element dat vormgeeft aan hoe uw gezicht een dag doorleeft.

De olie die uw huid als de hare beschouwt

Jojoba is niet echt een olie. Het is een vloeibare was, en de structuur ervan ligt opmerkelijk dicht bij talg, de sluier die uw eigen huid spint om soepel te blijven. Die verwantschap is het hele geheim van het gevoel: het wordt ontvangen in plaats van erbovenop gelegd, vrijwel opgenomen op het moment dat het wordt ingedrukt, en het laat een matte, gewichtloze afwerking achter in plaats van een glans. Een huid die neigt naar glanzen ontmoet jojoba en lijkt uit te ademen, alsof ze gerustgesteld is dat ze niet zo hard hoeft te werken.

Als u degene bent die ernaar grijpt, let dan op waar uw gezicht het eerst spreekt. Voor veel liefhebbers van jojoba schrijft het verhaal zich op de slapen en langs de zijkanten van het voorhoofd, waar een frisse ochtend tegen het middaguur zachtjes gaat glanzen. De huid is er gul, snel, een tikkeltje ongeduldig. Ze vernieuwt zich met kracht en glanst van diezelfde energie. U maakt mat, u gaat verder, en tegen de middag is de glans teruggekeerd als een getij.

Dat specifieke patroon van vitaliteit die overloopt in glans op de slapen is, in een oude lezing van het gezicht, een signatuur van Hout. Hout is het element van opstijgende beweging en groene aandrang, van het sap dat omhoog stijgt vóór het blad er klaar voor is. Een ritueel met jojoba past daarbij omdat het die aandrang tegemoetkomt zonder hem te smoren, het eigen ritme van de huid volgend in plaats van het tegen te werken.

Vijf gezichten, één aanwijzing

De aantrekkingskracht tot een textuur is zelden toevallig. Ze beantwoordt doorgaans aan een behoefte die het gezicht herhaalt, en elk element herhaalt een andere zin.

Een voorhoofd dat rood wordt en straalt, warm en snel om te kleuren, vertelt een verhaal van Vuur. Een centraal paneel, de neus en de omgeving ervan, dat vooral vraagt om verzadigd en getroost te worden, neigt naar Aarde. Een kaaklijn en een lage wang die fijn, mat en naar droogte en strakke lijnen neigen, dragen de verfijning van Metaal. En wangen die drinken en drinken en zich toch dorstig voelen, verlangend naar diepte meer dan naar oppervlak, spreken in het register van Water.

Jojoba kan een genot zijn voor elk van deze naturen. Maar de manier waarop u ervan houdt, de reden waarom uw hand naar juist dit flesje terugkeert, is gekleurd door welke van die zinnen uw huid het vaakst uitspreekt. De Hout-lezer houdt van jojoba om zijn terughoudendheid op de slapen. Een ander gezicht zou dezelfde druppels liefhebben om de manier waarop ze een dorstige wang strelen, of een stralend voorhoofd tot rust brengen richting egaal. Dezelfde olie, een andere bekentenis.

Dat maakt een voorkeur het luisteren waard. Op zichzelf bewijst ze niets. Het is een aanwijzing, een van de vele die uw gezicht in het volle zicht achterlaat: waar u glanst, waar u zich samentrekt, waar u zachter wordt, waar u zich nooit helemaal gelaafd voelt. Samen gelezen, in de juiste volgorde, ordenen die aanwijzingen zich tot een patroon dat een naam heeft.

Uw element is niet iets dat u kiest. Het is er al, vastgelegd op de dag van uw geboorte, en het stuurt subtiel hoe uw huid zich gedraagt, welke texturen haar flatteren, en welke rituelen smaken naar een thuiskomst in plaats van naar het aantrekken van andermans jas. Een druppel jojoba die in uw slapen verdwijnt is een begin, één enkel woord van een langere zin.

De rest van die zin wacht erop gelezen te worden. Hij bestaat niet uit wat u aanbrengt, maar uit iets veel vasters: de datum van uw eerste aankomst, die uw element vastlegt zoals een seizoen het licht vastlegt. Het kennen ervan verandert gissen in herkenning, en een plank vol mooie flesjes in een ritueel dat altijd al voor u bestemd was. De olie waar u zich al toe wendt, probeerde het u te vertellen. Het is de moeite waard te ontdekken wat zij weet.