U houdt van druivenpitolie: welk element draagt u misschien in zich

Sommige mensen grijpen naar de zwaarste, meest weelderige olie op de plank en voelen zich daarin gekoesterd. U bent niet zo iemand. U wilt de olie die verdwijnt. Een paar druppels druivenpit, fijn geperst als zijde, trekken in nog voor u klaar bent met ze over uw wangen te strijken, en wat achterblijft is geen glans maar een stilte. Een huid die al een beetje snel leeft, een beetje levendig, een beetje geneigd om vanaf de middag te glanzen, vindt in druivenpit een partner die haar nooit tegenwerkt. Die voorkeur zegt iets. De oliën waar we van houden zijn zelden toeval.

De olie die weigert aan de oppervlakte te blijven

Druivenpitten leveren een van de lichtste geperste plantaardige oliën op. De moleculen zijn klein, de kleur een bleek goudgroen, de finish zo gewichtloos dat uw vingers in een ogenblik glijden alsof u bijna niets heeft aangebracht. Ze wordt precies gewaardeerd door wie een huid heeft die zelf royaal olie aanmaakt en alles afstoot wat rijker is en erbovenop wordt gelegd. Waar een boter zou blijven hangen en een zwaardere zaadolie zou blijven liggen, wordt druivenpit opgenomen en is ze weg, en laat ze zachtheid achter zonder vettigheid, comfort zonder laagje.

Er schuilt een temperament in deze keuze. De huid die druivenpit verwelkomt, is vaak reactief en een tikkeltje ongeduldig, snel geneigd te glanzen op de slapen en langs de neusvleugels, snel geneigd zich bezwaard te voelen door alles wat haar vraagt te vertragen. Ze wil niet gesmoord worden. Ze wil worden bijgebeend en daarna vrijgelaten om te bewegen. U kiest de olie die uw ritme volgt, en u merkt het moment waarop een textuur dat ritme verraadt door te lang te blijven hangen.

Dat is de lezing waarmee we beginnen: niet wat uw huid mist, maar waar ze naartoe neigt. Een vette, levendige, voorwaarts gerichte huid die druivenpit drinkt en niets zwaarders vraagt, is een handtekening tussen vijf. In een oude lezing van schoonheid behoren die bijzondere levendigheid, die groenheid, die opwaartse stuwing tot het Hout, het element van de lente en de aandrang. Maar één olie is slechts de eerste regel van de bladzijde.

Waar uw huid haar eigen verhaal vertelt

Lees uzelf zoals dit huis al een halve eeuw gezichten leest: via de plek waar de huid het luidst spreekt.

Als de glans zich eerst op uw slapen verzamelt en uw huid dat snelle, opspringende vet heeft waarop druivenpit zo helder antwoordt, is dat de noot van het Hout, rusteloos en groen.

Als het voorhoofd is waar de warmte opstijgt, waar de kleur rood wordt en waar een zekere uitstraling komt en gaat, hoort u het Vuur, en kantelt uw lezing misschien ergens anders naartoe.

Als het midden van het gezicht, de neus en de grond eromheen, vooral vraagt om gevoed en gestabiliseerd te worden, is dat de stem van de Aarde.

Als droogte en een verlangen naar verfijning zich langs de kaaklijn en de onderkant van het gezicht neerleggen, als uw huid neigt naar het fijne en een beetje dorstig is naar gladheid, is dat het Metaal, koel en veeleisend.

En als de wangen strak aanvoelen, uitgedroogd, en om diepte vragen in plaats van lichtheid, is dat het Water, stil en diep.

Misschien ontdekt u zichzelf helder in één element. Vaker draagt u een noot met een tweede erdoorheen geweven, zoals de meesten van ons een seizoen zijn met de herinnering aan een ander. Van druivenpit houden is een sterke aanwijzing, geen vonnis. Het vertelt ons dat uw huid snel beweegt en liever licht blijft, wat in één richting wijst, en toch leeft de vollere waarheid in het geheel van uw gezicht en in iets dat nog ouder is.

Dat iets is het patroon waarin u geboren bent. Elk element draagt een ritme dat vanaf het allereerste begin is vastgelegd, en uw geboortedatum houdt de sleutel tot het element dat in u de leiding heeft. De olie waar u van houdt, is waar het gesprek opent. Waar het zich neerzet, welk element werkelijk over uw huid waakt en hoe u haar daarnaar verzorgt, is een lezing die wacht om te worden afgelezen van de dag waarop u begon. U heeft de aanwijzing al in uw eigen handen gevoeld. Nu rest alleen nog de naam ervan te leren.