Romy Schneider, of het element Water
De diepte, de terughoudendheid, wat aan de oppervlakte komt zonder gezegd te worden: in de taal van de elementen leest Romy Schneider zich als Water. Een portret van interpretatie.
Er zijn gezichten die tonen en gezichten die laten raden. Romy Schneider behoort tot de tweede familie — en dat is precies waarom haar beelden zo moeilijk los te laten zijn. Er staat iets achter de blik, iets dat niet gezegd zal worden, en de toeschouwer voelt het nog voor hij het begrijpt.
In onze lezing van de vijf elementen draagt die kwaliteit een naam. Ze leest zich, in onze ogen, als een gestalte van Water — een lezing van het beeld dat ze ons heeft nagelaten, een portret van interpretatie getekend vanuit de publieke figuur alleen.
Het element dat bewaart
Water hoort bij de winter, bij de terughoudendheid, bij wat zich onder het oppervlak ophoudt. Het geeft zich niet: het komt aan de oppervlakte.
Het is het element van de diepte, en zijn uitdrukkingsvorm is het impliciete. Een actrice van deze aard speelt de emotie niet — ze houdt haar in, en het is die ingehoudenheid die zichtbaar wordt. Er is veel geschreven over haar manier om een shot vast te houden zonder iets te doen. Dat is niet niets doen: dat is vasthouden, en het scherm registreert de terughoudendheid.
Wat Water niet aangeeft
Dat is het meest geduchte kenmerk van deze aard: ze geeft geen enkel tussentijds signaal.
Ze houdt vol, ze houdt vol, ze houdt vol — en dan haakt ze af. Niet uit zwakte, maar omdat haar manier van functioneren er precies in bestaat niet te tonen wat ze verbruikt. Een reserve die te lang wordt aangesproken stelt het zichtbare verschijnen niet uit; ze raakt leeg.
Het is de enige van de vijf naturen waarvoor rust geprogrammeerd moet worden in plaats van gevoeld. Wachten tot u moe bent, wanneer u van deze aard bent, komt neer op wachten tot u leeg bent.
Wat Water met het gezicht doet
Het leest zich aan de wangen en aan de holte onder de ogen. De schaduw nestelt zich er, de volumes zakken een trede, en het gezicht krijgt een ernst die de persoon vaak onterecht vindt omdat ze zich niet verdrietig voelt.
En het leest zich bij het ontwaken, nooit ’s avonds. Een Water-natuur beoordeelt zichzelf ’s ochtends.
En u
Een diepte laat zich niet imiteren en een terughoudendheid laat zich niet besluiten. Wat iemand daaronder bewaart, behoort haar toe.
Wat u toebehoort, is uw eigen economie — wat u uitgeeft, wat u bewaart, en de snelheid waarmee u weer opbouwt. Ze beslist over veel meer dan uw gezicht, en ze laat zich niet afleiden uit een spiegelbeeld.
Ze leest zich vanaf het begin.