Joséphine Baker, of het Vuur dat niet dooft
Vitaliteit, vrijgevigheid, energie die zichzelf weggeeft: in de taal van de elementen leest Joséphine Baker zich als Vuur. Een portret in interpretatie.
Eén scène, één beweging, één lach — en een hele zaal kantelt. Wat we van Joséphine Baker onthouden is geen stilstaand beeld: het is een beweging, en een warmte.
In onze lezing van de vijf elementen draagt die kwaliteit een naam. Ze leest zich, in onze ogen, als een gestalte van het Vuur — een lezing van het beeld dat ze ons heeft nagelaten, een portret in interpretatie, getekend vanuit enkel haar publieke silhouet.
Het element dat geeft
Het Vuur hoort bij de zomer en bij de top. Zijn aard is niet om vast te houden maar om uit te stralen, en het straalt in de richting van anderen — van de vijf is het het meest naar buiten gekeerde element.
Een heel leven vertelt het: het podium, uiteraard, maar ook de rest. De inzet tijdens de oorlog. Het huis vol kinderen van overal vandaan. De manier van geven die niet rekent en die vaak ook niet telt.
Het Vuur maakt geen onderscheid. Dat is zijn kracht en dat is de prijs die het betaalt.
Vrijgevigheid als uitgave
De traditie beschreef het Vuur als de aard die niet aangeeft wat ze uitgeeft.
Ze brandt zolang er iets te branden valt, met dezelfde gloed, zonder tussentijdse waarschuwing — en valt dan stil. Een leven waarin u veel geeft, lang, aan veel mensen, is precies het leven dat deze aard spontaan leidt, en het is het leven dat haar het meest kost.
Wat het Vuur nodig heeft, is niet minder geven. Het is een bodem hebben: rust genomen vóór u die nodig heeft, een ritme dat niet afhangt van de opwelling van het moment.
Wat het Vuur met het gezicht doet
De warmte stijgt naar het voorhoofd. Het gezicht kleurt snel, licht op in het gesprek, heeft tijd nodig om weer te zakken. De gloed is echt en ze schommelt: dagen waarop alles straalt, dagen waarop er niets komt, zonder dat een gebeurtenis het verklaart.
Een Vuur-aard beoordeelt u aan die schommeling, veel meer dan aan haar beste dagen.
En u
Er valt niets te lenen van zo’n leven, en veel te begrijpen: dat wat straalt zich ergens vandaan haalt, en dat een aard die geeft zonder te tellen, nodig heeft dat er voor haar geteld wordt.
Of het de uwe is, leidt u niet af uit uw zin in anderen noch uit uw zichtbare energie. Het leest zich vanaf het begin, vanaf de aard die in beweging werd gezet op de dag van uw komst.