Wat te doen met een plateau

Het patroon is altijd hetzelfde. Men verandert iets, het gaat beter, en de verbetering stopt op een bepaald niveau waar ze blijft. Zes maanden, twee jaar, vijf jaar.

Dat plateau is de nuttigste informatie van het hele traject, en het is precies die informatie die men het slechtst interpreteert.

De drie mogelijke lezingen

«Dit is de grens van wat ik kan bereiken.» Dat is de meest voorkomende lezing en ze is bijna altijd onjuist. Ze heeft het voordeel dat ze de vraag afsluit, wat haar comfortabel maakt.

«Er moet een tandje bij.» De tweede lezing, die leidt tot een escalatie van concentraties. Ze mislukt doorgaans, en ze mislukt op een leerzame manier: als intensiteit de beperkende factor was, zou een verhoging iets hebben opgeleverd.

«Er ontbreekt iets anders.» De juiste lezing, en de minst aangename, omdat ze niet zegt wat.

Wat een plateau mechanisch betekent

Dat men het voordeel heeft uitgeput van wat men gecorrigeerd heeft, en dat men niet geraakt heeft aan wat overblijft.

Dat geldt overal. In de sport betekent een plateau dat men één variabele geoptimaliseerd heeft en de andere niet. In zaken, dat men één knelpunt heeft opgelost en dat er een tweede achter is opgedoken. Het antwoord is nooit harder te duwen op de variabele die al geoptimaliseerd is.

Toegepast op een gezicht: u heeft iets algemeens gecorrigeerd — de slaap, de belasting, de vereenvoudiging van de routine — en u heeft er alles uitgehaald wat eruit te halen viel. Wat overblijft, behoort tot het bijzondere.

Waarom het algemene altijd een plafond bereikt

Omdat het geschreven is voor een gemiddelde.

Beter slapen, bewegen, vereenvoudigen, verminderen wat belast: die aanbevelingen zijn waar voor iedereen, en dat is precies wat ze onvolledig maakt. Een natuur die nood heeft aan elan krijgt een advies tot bedaring. Een zuinige natuur krijgt een protocol van overdaad. Elk van beide haalt het gemeenschappelijke voordeel en botst op de rest.

Het plateau is dus geen biologische grens. Het is de grens tussen wat een massaal advies kan geven en wat het niet kan.

De test die het bevestigt

Hij is eenvoudig. Kijk of uw plateau aan alles weerstaat, ook aan productwissels, ook aan gemakkelijke levensperiodes.

Een plateau dat meebeweegt met de seizoenen of met de vermoeidheid is er geen: het is een oscillatie. Een plateau dat op hetzelfde niveau blijft wat er ook gebeurt, is de handtekening van een variabele die nooit is aangeraakt — iets structureels dat nooit is aangeraakt omdat het nooit is geïdentificeerd.

De variabele die overblijft

Het is bijna altijd dezelfde: de richting.

Wat uw gezicht specifiek vraagt — of men het moet teruggeven of afnemen, ontlasten of voeden, openen of sluiten. Zolang die vraag niet beslecht is, werkt een deel van uw handelingen tegen het andere in, en het nettoresultaat stagneert precies daar waar de twee elkaar compenseren.

Daarom lijkt de doorbraak, wanneer ze komt, niet op een extra inspanning. Ze lijkt op een terugtrekking: men stopt met wat tegenwerkte, en de rest gaat eindelijk vooruit.

Die richting leest men niet af van het gezicht, waar twee tegengestelde logica’s dezelfde tekenen voortbrengen. Ze leest men af vanaf het begin.