Wat ze niet meer doen
Sinds enkele jaren zeggen vrouwen die veel bekeken worden publiekelijk dat ze ergens mee gestopt zijn. Wat deze ommekeer vertelt, en wat hij aankondigt.
Er is iets verschoven in het publieke gesprek over het gezicht, en het is snel gegaan.
Twintig jaar lang ging het over wat men toevoegde: de technieken, de protocollen, de behandelingen. Sinds enkele jaren gaat een groeiend deel van het gesprek over wat men stopt. Vrouwen voor wie hun beeld hun beroep is, zeggen publiekelijk dat ze ermee gestopt zijn, dat ze het niet meer zullen doen, en dat ze zich tot iets langzamers hebben gewend.
Dat is niet zomaar een nieuwe mode. Het is een verschuiving van waar het prestige ligt.
De drie argumenten die telkens terugkomen
Ze zijn opmerkelijk constant, wie er ook aan het woord is.
Het eerste is esthetisch. Een gezicht dat volgens de gangbare logica wordt onderhouden, gaat uiteindelijk lijken op andere gezichten die op dezelfde manier worden onderhouden. De convergentie is het probleem: wat moest onderscheiden, maakt eenvormig.
Het tweede is temporeel. Het onderhoud schept zijn eigen afhankelijkheid. U kunt er niet mee stoppen zonder dat het verschil zichtbaar wordt, en daardoor verandert een eenmalige keuze in een verbintenis voor onbepaalde tijd.
Het derde is interessanter, omdat het bijna altijd op dezelfde manier wordt verwoord: wat hun gezicht werkelijk heeft veranderd, zat niet in het gezicht. Het was de slaap, het ritme, wat ze hun lichaam niet meer aandeden. Ze zeggen het vaak met oprechte verbazing.
Waarom dit argument het juiste is
Omdat iedereen het kan controleren, niet alleen mensen voor wie het hun vak is.
Een gezicht is een oppervlakte die iets blootlegt. Het laat zien wat de rest doet. Een jaar met een slecht ritme is erop af te lezen, een jaar met een goed ritme ook, en geen enkele ingreep aan de oppervlakte verandert wat de oppervlakte uitdrukt.
Dat is een oude observatie, die alle schoonheidstradities hebben gedaan voordat ze ook maar over enig technisch middel beschikten, en die de twintigste eeuw terzijde heeft geschoven omdat het iets beters te bieden had. We komen erop terug omdat de resultaten van de andere weg nu zichtbaar zijn op een hele generatie.
Wat de beweging nog niet heeft opgelost
Ze heeft het juiste principe, maar nog niet de juiste sleutel.
Zich tot de levensstijl wenden is juist. Maar ‘de levensstijl’ is geen instructie: het is een categorie. Meer slapen, bewegen, beter eten, minderen — dat advies geldt voor iedereen en volstaat voor bijna niemand, omdat het niet zegt wat, voor wie, noch hoeveel.
Gevolg: veel mensen maken de ommekeer, passen algemene aanbevelingen toe, boeken een echte verbetering en dan een plateau, en concluderen dat ze hun grens hebben bereikt. Ze hebben de grens van het algemene bereikt.
Wat hierna komt
De volgende vraag is die van het maatwerk, en die wordt overal elders al gesteld: in de sport, in de voeding, in de slaap gelooft men al lang niet meer in één enkel protocol.
Voor het gezicht bestaat de sleutel tot maatwerk, en hij is zeer oud: het is de logica die eigen is aan ieder mens — wat verklaart waarom twee mensen van dezelfde leeftijd, in dezelfde stad, met dezelfde verzorging, helemaal niet op dezelfde manier ouder worden.
Die logica laat zich niet observeren en niet verklaren. Ze laat zich lezen vanaf het begin, en ze is het enige wat ontbreekt aan een beweging die verder volkomen gelijk heeft.