Wat geen van deze typologieën oplost

Maak eens een lijst van wat u al kent. Uw kleurtype. Uw dosha. Uw chronotype. Uw persoonlijkheidstype. Misschien uw temperament, als u de klassieken heeft gelezen.

Het zijn verschillende systemen, uit verschillende tijden, van zeer wisselende kwaliteit. Ze hebben allemaal dezelfde structuur, en ze lopen allemaal tegen dezelfde grens aan.

Wat ze allemaal doen

Ze beweren drie dingen.

Dat mensen zich verdelen over een klein aantal families. Dat het behoren tot een familie stabiel is — het is geen stemming. En dat een advies moet afhangen van dat behoren.

Op die drie punten hebben ze gelijk, en het feit dat systemen zonder onderling verband daar afzonderlijk van elkaar op zijn gekomen, verdient aandacht.

Waar ze allemaal tegenaan lopen

Op de manier waarop het behoren wordt vastgesteld.

Kleuranalyse wordt met het oog afgelezen, op een teint die verandert met de bruining, het licht, de haarkleur. Twee tests geven vaak twee seizoenen.

Het chronotype wordt afgelezen via een vragenlijst — wat de persoon verklaart, volgens het leven dat hij op dit moment heeft en het beeld dat hij van zichzelf heeft.

De dosha’s worden afgelezen door observatie van een behandelaar en via een vragenlijst, en twee lezingen kunnen verschillen.

De klassieke temperamenten werden afgelezen op de lichamelijke constitutie en het gedrag, dat wil zeggen op wat het leven al had gevormd.

Persoonlijkheidstests worden afgelezen op declaratieve antwoorden, waarvan de stabiliteit door de tijd heen voortdurend onderwerp van discussie is.

In alle vijf de gevallen hetzelfde gebrek: men leest iets af waarvan men beweert dat het vaststaat, op basis van een gegeven dat dat zelf niet is.

Waarom dit gebrek ertoe doet

Omdat het het systeem oncontroleerbaar en, in de praktijk, teleurstellend maakt.

Als u behoren verandert naargelang de test, het moment of degene die leest, kunt u er niets op bouwen. U kunt zich ervoor interesseren, u erin herkennen, er werkelijk plezier aan beleven — maar u kunt er geen beslissing op laten steunen die tien jaar standhoudt.

Dat is precies wat er gebeurt. Mensen doen de test, herkennen zichzelf, en halen er bijna niets blijvends uit. Het is hun schuld niet: het systeem kon niet meer geven.

Het enige punt dat nog gecorrigeerd moest worden

Niet het principe, dat is solide. Niet het aantal families, dat is een kwestie van gemak. Niet de fijnmazigheid van het kader.

Het uitgangsgegeven.

Er was een sleutel nodig die niet afleesbaar is op wat het leven heeft gevormd, die niet afhangt van de blik van degene die leest noch van wat de persoon verklaart, en die nooit beweegt. Iets dat voorafgaat aan alles wat u heeft meegemaakt, geprobeerd of over uzelf heeft gedacht.

Wat dat verandert

Alles, in de praktijk.

Een stabiel behoren maakt bouwen mogelijk. Het maakt mogelijk om iets twee jaar vol te houden, wat de enige duur is waarop dit onderwerp iets zegt. Het maakt weigeren mogelijk, wat geen enkel schap ooit doet. En het maakt mogelijk om uw eigen verleden opnieuw te lezen: eindelijk te begrijpen waarom iets had gewerkt en waarom iets anders, uitstekends, niets had opgeleverd.

Het is hetzelfde principe als dat u al heeft aanvaard toen u uw seizoen of uw chronotype leerde kennen. Met een sleutel die zichzelf niet tegenspreekt — omdat hij vanaf het begin afleesbaar is.