De vraag die een kind zou stellen

Een kind dat naar volwassenen kijkt, zou een heel eenvoudige vraag stellen, en niemand geeft er ooit een fatsoenlijk antwoord op.

Waarom doet hetzelfde niet hetzelfde bij iedereen?

De gebruikelijke antwoorden, en waarom ze niet standhouden

«Elke huid is uniek.» Het is waar en het is onbruikbaar. Als elke huid uniek is, kan geen enkel advies ooit op iemand slaan, en rest er niets anders dan willekeurig uitproberen. Dat is trouwens precies wat er wordt voorgesteld.

«Het is een kwestie van huidtype.» Beter, maar onjuist. Twee mensen die als «vette huid» worden ingedeeld, kunnen het tegenovergestelde van elkaar nodig hebben: de ene produceert van nature veel, de andere compenseert omdat er te veel van haar is afgenomen. De categorie stopt ze in hetzelfde hokje en geeft ze hetzelfde advies.

«Het is genetisch.» Dat sluit het gesprek af zonder iets uit te leggen, en het maakt het onderwerp zinloos.

Het antwoord van het kind

Het zou waarschijnlijk zeggen: omdat mensen vanbinnen niet hetzelfde zijn.

Dat is precies het punt, en dat is wat alle schoonheidstradities hebben waargenomen voordat ze ook maar over enig technisch middel beschikten. Ze deelden mensen niet in naar wat er aan hen te zien was, maar naar de manier waarop ze functioneerden: zij die veel voortbrengen, zij die vasthouden, zij die verbruiken, zij die uitdrogen, zij die verhitten.

Een klein aantal manieren van zijn, en ieder hoort bij één ervan.

Waarom dit idee is verdwenen

Omdat het onverenigbaar is met een schap.

Mensen indelen maakt het mogelijk om nee te zeggen: dit is niets voor u. Een schap kan geen nee zeggen — het stelt voor, het voegt toe, het verbreedt. Het had dus een indeling nodig die nooit iets uitsluit, en het huidtype vervult die functie perfect: het beschrijft een voorbijgaande toestand, het verandert met de seizoenen, en het maakt het mogelijk om vrijwel alles aan vrijwel iedereen aan te bevelen.

Wat de naïeve vraag zichtbaar maakt

Dat het probleem nooit het gebrek aan goede producten is geweest.

Ze zijn uitstekend, talrijk, toegankelijk. Wat ontbreekt, is de indeling — het vermogen om te weten voor wie iets bedoeld was, en dus al het overige terzijde te schuiven.

Dat is wat de oude huizen met zeer weinig middelen bezaten, en wat wij met veel middelen zijn kwijtgeraakt.

Het volledige antwoord

Wat de doorslag geeft, is niet wat er op een gezicht te zien is, maar de logica die het zo laat functioneren — en die logica was er al vóór alles wat u heeft geprobeerd.

Ze verklaart waarom uw zus en u niet dezelfde huid hebben terwijl u in hetzelfde huis bent opgegroeid. Waarom het advies dat een vriendin heeft veranderd, u niets heeft gedaan. Waarom uw gezicht zich altijd op dezelfde plek laat zien.

Ze is niet zichtbaar en ze laat zich niet afleiden. Ze laat zich lezen vanaf het begin — wat in wezen precies is wat een kind zou hebben verondersteld.