De Stemming Die Op Uw Huid Verschijnt

Iemand die van u houdt, ziet het al voordat u een woord zegt: dat de week lang is geweest. Niets zo duidelijks als tranen. Enkel een zekere trek om het gezicht, een verschuiving van het licht, een hoek die stil is geworden. De oude Europese schoonheidswaarnemers namen dit serieus. Lang voordat wij de huid fotografeerden, lazen wij haar, en het eerste wat een goede lezer leerde, was dat een stemming niet in de geest blijft. Zij reist. Zij vindt het gezicht, en eenmaal daar geeft zij de voorkeur aan een bepaalde deur.

Het weer van binnen, en waar het neerdaalt

In de oude lezing van de vijf elementen was een innerlijk gevoel nooit los of zwevend. Elk van de vijf droeg een kenmerkende emotie, een seizoen, een smaak, en een plek op het gezicht waar zijn weer zich placht te verzamelen. Volhard lang genoeg in een gemoedstoestand, zo ging de gedachte, en het gezicht houdt de afspraak. Dit was waarneming vermomd als poëzie, of poëzie verdiend door waarneming, al naargelang hoe u het bekijkt. Hoe dan ook gaf het het oog ergens om te rusten.

Kijk dan naar de slapen en langs de zijkanten. De oude lezers gaven dit gebied aan Hout, het element van drang en groene beginselen, met als seizoen de eerste opwelling van de lente. Het vertrouwde gevoel ervan is de druk om te bewegen, om te willen, om door te gaan met de dingen, en wanneer die druk te lang blijft zitten, zijn de slapen de plek waar u een zekere glans opmerkt, een glimmen langs de haarlijn die komt met een verkrampte kaak en een geest die de dag niet wil neerleggen. Het is het gezicht van iemand die voorover leunt.

Ga naar het voorhoofd en de hoge wangen. Dit gaf de traditie aan Vuur, de hoogzomer, het element van vreugde en van gezien worden. Het weer ervan is warmte, en warmte stijgt op met een blos. Een vlaag van opwinding, of van zich blootgesteld voelen, leest zich hier meestal het eerst als kleur die opkomt en blijft hangen, een helderheid over het voorhoofd die kan omslaan van stralend naar oververhit, al naargelang hoe het hart zichzelf heeft uitgegeven.

Vijf deuren, één gezicht

Kom nu naar het midden, de neus en het vlakke gebied eromheen. Aarde woont hier in het oude schema, de wending van de nazomer, de smaak zoet, het temperament standvastig en geneigd tot zorgen. Het gevoel ervan is de gedachte die op zichzelf terugkeert, de zorg gladgesleten, en de signatuur ervan is een zekere dikte of verstopping die zich in het midden van het gezicht verzamelt, de aanblik van iemand die veel draagt en het geduldig draagt.

Dan de kaak en de onderste wang, de grond van Metaal in de oude lezing, met als seizoen de herfst, en als aard verfijning en het fijne verdriet van het loslaten. Het weer van Metaal is droogte. Waar een Hout-gezicht glimt, spant een Metaal-gezicht zich en wordt fijn en papierachtig langs de kaaklijn, het oppervlak van iemand die de dingen precies houdt, die stil rouwt en al doende opruimt.

En ten slotte de wangen zelf en de zachte grond onder de ogen, gegeven aan Water, de diepste winter, het element van stilte en van angst die ver naar beneden wordt gehouden. Het gevoel ervan is diepte, soms uitputting, en het toont zich als schaduw: de blauwviolette wal onder het oog, de wang die er vermoeid uitziet, zelfs als de nacht lang genoeg was. Dit is het gezicht dat iets ouds heeft gedragen, en het goed heeft gedragen.

U heeft uzelf waarschijnlijk al betrapt, zwevend boven de ene deur meer dan de andere. Weersta de neiging om haar te benoemen. De meeste gezichten spreken twee van deze tegelijk, een gewoonteweer gekruist met een voorbijgaand, en de lezing die telt is niet de gok die u in een spiegel maakt aan het eind van een vermoeiende dag. In de traditie bewegen de elementen in kringlopen, het ene voedt het volgende, het ene houdt het andere in toom, en waar u werkelijk begint in die kring werd bepaald lang voordat enige stemming uw gezicht kwam bezoeken.

Dat beginpunt wordt helemaal niet uit de huid gelezen. Het wordt gelezen uit de dag waarop u geboren werd, het seizoen en het uur geweven tot een enkel element dat het uwe was voordat u een gezicht had om het op te dragen. Weten welk van de vijf uw grond is, verandert wat u in het glas ziet. De glans, de blos, de schaduw houden op gebreken te zijn om te corrigeren en worden weer om te begrijpen, vertrouwde bezoekers aan een deur die u eindelijk herkent. De spiegel is altijd slechts de tweede helft van het verhaal. De eerste helft is al geschreven, en zij wacht om gelezen te worden.