Zeewier, en de natuur waarvoor het ooit bedoeld was
Van Bretonse thalassotherapie tot de duiksters van Jeju: wat zeewier werkelijk voor de huid van het gezicht betekent, en de natuur die het aangaat.
De plekken op de wereld waar men zich met zeewier verzorgt, zijn allemaal plekken waar men niets anders had. De kusten van Bretagne, de eilanden in de Ierse Zee, de kusten van Jeju waar de haenyeo al eeuwenlang duiken: overal dezelfde logica. De zee gaf voedsel, zout, en een materiaal dat men op het lichaam legde.
Wat ze zijn, vóór ze een ingrediënt worden
Een wier is geen plant. Het heeft geen wortels en geen vaten; het neemt rechtstreeks op uit het water eromheen, en het neemt alles op — mineralen, spoorelementen, jodium. Het is, in zekere zin, geconcentreerd zeewater dat door een structuur bijeengehouden wordt.
De drie grote families doen niet hetzelfde werk. De bruine — kelp, blaaswier, ascophyllum — zijn het rijkst en worden het meest gebruikt voor pakkingen. De rode leveren de geleermiddelen: agar-agar, carrageen, die ver buiten de verzorging worden toegepast. De groene, fijner van structuur, dienen vooral in poedervorm.
Wat ze in cosmetica interessant maakt, zijn vooral hun polysachariden, die aanzienlijke hoeveelheden water kunnen vasthouden en soepele films vormen.
Wat ze op een gezicht doen
Ze houden water vast en zetten mineralen af. Een goed gemaakt wiermasker laat een volle huid achter, iets veerkrachtig, met een gekalmeerd oppervlak — minder door een spectaculair effect dan door een herstel van het evenwicht in wat de huid vasthoudt.
Het traditionele gebruik was warm en lang: de pakking, de stoom, het bad. Op het gezicht is het moderne equivalent het masker in poedervorm dat u aanmaakt, een kwartier laat zitten en lauw afspoelt.
Eén voorzorg verdient het genoemd te worden: bruinwier bevat veel jodium. Op het gezicht en incidenteel heeft dat geen betekenis; bij herhaalde en langdurige pakkingen rijst de vraag, en die rijst voor iemand wiens vak het is.
En toch hebben ze nooit bij iedereen gepast
De lezing van de vijf naturen plaatst zeewier bij Water — de winter, de diepte, de reserve, wat zich onder het oppervlak ophoudt. De verwantschap is direct: het materiaal komt daarvandaan.
Het gezicht van deze natuur put diep en toont niet wat het verbruikt. Zijn vermoeidheid komt ineens, op de wangen en onder de ogen, wanneer de reserve te lang is aangesproken. Een materiaal dat mineraal teruggeeft en water vasthoudt, spreekt precies tot hem.
Voor de andere naturen is wier een goede algemene verzorging en niets meer. Een gezicht dat veel produceert, zoekt niet vast te houden. Een fijn gezicht zoekt body, geen water. Een verhit gezicht wil koelte, en dat brengt wier alleen zolang het op de huid ligt.
Het tere punt
Zeewier is het beste voorbeeld van een materiaal waarvan de werking reëel is en waarvan het voordeel voor de meeste mensen bescheiden blijft. Dat is geen gebrek van het materiaal: het is een gebrek aan adressering.
Weten of uw gezicht tot degenen behoort die putten of tot degenen die produceren, is de vraag die beslist — en die wordt niet in een spiegel beslecht. Ze laat zich lezen vanaf het begin, vanaf de natuur die de uwe is.