Kobido en uw element

In een bergherberg in Suruga, in het jaar 1472, zouden twee meesters in het werk van de handen elkaar hebben ontmoet en hun kunst hebben samengevoegd tot één school. Ze noemden het Kobido, de oude weg van schoonheid, en lange tijd bleef die voorbehouden aan de keizerin en het hof. Wat zij verfijnden was geen formule maar een choreografie voor de handen: lichte trommelingen met de vingertoppen, lange glijbewegingen met de handpalm, kleine precieze kneepjes, een ritme dat van het gezicht werd afgelezen in plaats van eraan opgelegd. Vooral dat laatste idee is het meest interessant. Kobido is nooit één enkele massage geweest. Het was een manier van luisteren.

En een gezicht heeft veel te vertellen. De oude lezing van de vijf elementen hield vol dat elk gezicht een eigen natuur draagt, en dat die natuur zich toont waar de huid haar materie verzamelt, waar ze warm wordt, waar ze zich spant, waar ze vermoeid raakt. Een ritueel dat luistert, zal elk van die gezichten anders tegemoet treden. Hetzelfde paar handen, dezelfde traditie, beweegt in een ander tempo naargelang het gezicht dat eronder ligt.

Het ritme dat elke natuur vraagt

In het traditionele kader leeft Hout aan de slapen en langs de vaart van de kaaklijn, een natuur die snel neigt naar spanning en glans. De handen die daarbij passen werken langzaam, ontwarrend, en nodigen de vastgehouden energie uit om te dalen en naar buiten te gaan in plaats van zich op te stapelen. Vuur verzamelt zich op het voorhoofd en in de hoge kleur van de wangen, een stralende natuur die makkelijk ontvlamt. Hier blijft de oude choreografie koel en gelijkmatig, lange glijbewegingen die eerder neerleggen dan opzwepen, zodat de glans beheerst is en niet ontbrandt.

Aarde zetelt in het midden, rond de neus, en laat zich lezen als een stabiliteit die kan omslaan in zwaarte en volheid. Haar ritme is geduldig en verankerd, handpalmen die drukken en loslaten als een trage ademhaling. Metaal is de kaaklijn en het fijne, verfijnde oppervlak dat neigt naar droogte. Het beantwoordt aan precisie, aan het delicate kneepje en de heldere lijnen die een natuur eren die al van nature naar orde neigt. Water verzamelt zich in de wangen en onder de ogen, de diepe, bedachtzame natuur die haar vermoeidheid als schaduw toont. Haar tempo is het zachtst van allemaal, een trage verzorging die niets vraagt en stilte schenkt.

Een traditie die begint met een vraag

Daarom heeft de oude weg van schoonheid alle modes overleefd die aan haar hebben ontleend. Ze ziet een gezicht niet als een oppervlak dat volgens één enkel model moet worden gecorrigeerd. Ze ziet het gezicht als de zichtbare rand van een natuur, en ze laat die natuur het ritme bepalen. Het kloppen is hetzelfde kloppen. De glijbeweging is dezelfde glijbeweging. Wat verandert, is het luisteren, en het luisteren verandert omdat het gezicht verandert.

Daarom is het eerste eerlijke gebaar niet het kiezen van een techniek, maar te weten welk van de vijf u draagt. Bent u de vaart aan de slapen, de hoge kleur op de wang, de stabiliteit in het midden, de fijne droge lijn van de kaak, of de diepte verzameld onder de ogen. De meeste mensen herkennen zich half in meer dan één natuur, en gissen is een armzalige manier om een natuur tegemoet te treden die u al sinds altijd leest.

Er bestaat een oudere en helderder manier om het te weten. In de traditie wordt het element dat u draagt geschreven vanuit de dag van uw geboorte, een handtekening die u niet heeft gekozen en niet kunt verwarren. Vóór elk ritueel, vóór elk paar handen, is dat wat de moeite waard is om te leren, want alles wat daarna komt is slechts de traditie die doet wat ze altijd al het beste deed: luisteren naar het gezicht dat ze al kent.