Eten op het juiste uur: wat chrono-nutritie ons heeft herinnerd

Er is een idee dat vanzelfsprekend lijkt zodra het is uitgesproken, en dat er lang over heeft gedaan om terug te keren: dat het moment waarop u eet evenveel telt als wat u eet.

Wat er werd voorgesteld

In 1986 ontwikkelt dokter Alain Delabos wat hij chrono-nutritie zal noemen, en wat hij bij Albin Michel publiceert in een boek dat meermaals is herdrukt.

Het principe is om voedingscategorieën te verdelen over de momenten van de dag, vanuit het idee dat het lichaam ze niet op elk uur op dezelfde manier ontvangt.

Wij nemen geen standpunt in over de methode zelf, die aan de auteur toebehoort en waarover discussie bestaat. Wat ons interesseert ligt elders: het feit dat een Franse arts een heel systeem heeft gebouwd op een variabele — het moment — die de klassieke voedingsleer als bijkomstig beschouwde.

Wat de chronobiologie daarnaast heeft gedocumenteerd

Het terrein was voorbereid. Franz Halberg smeedt de term “circadiaan” in 1959, en hij werkt samen met Alain Reinberg, in Frankrijk, om vast te stellen dat de functies van het organisme eigen ritmes volgen.

De huid behoort tot de bestudeerde onderwerpen: haar doorlaatbaarheid, haar activiteit, haar reactie zijn niet op elk uur identiek. Het is een gedocumenteerd veld, en het bevestigt een zeer oude intuïtie — dat het uur van het gebaar telt.

Wat tradities met dit idee deden

Zij gingen een stap verder, en dat maakt de vergelijking interessant.

Zij regelden niet alleen het moment: zij regelden ook de bestemmeling. De lezing via smaken, binnen het kader van de vijf bewegingen, verbindt elk register met een smaak — zuur, bitter, zoet, scherp, zout — en beschouwt dat een smaak de ene natuur voedt en een andere uit balans brengt.

Twee mensen aan dezelfde tafel, op hetzelfde moment, ontvangen dus niet dezelfde maaltijd op dezelfde manier.

Dat is een minder gemakkelijk idee dan een gemeenschappelijk uurrooster, en waarschijnlijk is dat de reden waarom het minder is verspreid.

Het gemeenschappelijke punt van beide benaderingen

Zij weigeren de unieke aanbeveling.

De ene weigert haar in de tijd: wat ’s ochtends past, past ’s avonds niet. De andere weigert haar volgens de personen: wat de ene voedt, brengt de andere uit balans.

Beide gaan in tegen het courante idee van de twintigste eeuw, namelijk dat er één algemeen juist antwoord bestaat en dat het volstaat om het te vinden.

Wat u ervan moet onthouden

Dat de ontbrekende variabele bijna nooit het voedingsmiddel is. Het is de context: wanneer, en voor wie.

Het “wanneer” is vandaag gedocumenteerd en besproken. Het “voor wie” is dat veel minder, omdat het veronderstelt dat u weet tot welke logica een persoon behoort.

Die informatie valt noch uit een uurrooster noch uit een dieet af te leiden. Zij gaat aan beide vooraf, en zij laat zich vanaf het begin lezen.