U houdt van dennen: wat uw element zou kunnen onthullen
Als dennen u aantrekken, kan dat een stille aanwijzing zijn voor een Metaal-natuur en de beheersing die zij draagt.
Stelt u zich een bos voor dat zijn adem inhoudt in de koude lucht: hoge, donkere bomen, de hars scherp en helder in de keel, naalden onder uw voeten, het sap dat door de stammen stijgt. De den is die scène, gedistilleerd. Sommigen lopen eraan voorbij zonder te stoppen. U vertraagt. En die pauze vertelt ons iets dat de moeite waard is om naar te luisteren.
Wie zich tot de den wendt
Het zijn vaak Metaal-naturen die als eerste van deze geur houden. Metaal is verfijning, precisie, dat zeldzame talent om te weten wanneer genoeg werkelijk genoeg is. Het is de vriend die eerder versobert dan verzamelt, die één juist ding verkiest boven tien aangename dingen. Wanneer diezelfde helderheid te lang wordt aangesproken, kan zij zich naar binnen keren in melancholie, een stille gehechtheid aan wat al voorbij is. En Metaal laat zich op de huid lezen langs de kaaklijn: een neiging tot droogheid, een zekere matheid, de eerste fijne lijntjes die daar eerder verschijnen dan elders.
Voor een natuur van deze aard zou de den zich kunnen lezen als de noot van een heldere ademtocht op een frisse ochtend, van een beheersing die zich verzamelt vóór een zware dag. Het is de droogheid die niet met onrust wordt ontvangen, maar met een vorm van gratie. Die resonantie is het wezenlijke punt. U voelt zich niet tot de den aangetrokken omdat hij iets met u zou doen. U voelt zich tot hem aangetrokken omdat hij op u lijkt, in zwakke mate.
Maar let op waar uw huid zich uitspreekt
Hier wordt het interessant. Twee mensen kunnen zich allebei tot de den wenden en daarbij op heel verschillende roepingen antwoorden, en de huid verraadt vaak het deel.
Als uw voorhoofd rood wordt en warm aanvoelt, als de roodheid opstijgt wanneer de dag heet of gehaast wordt, is dat de constitutie van Vuur, en de den zou anders neerdalen op een natuur die al warm loopt. Als een overmaat aan talg telkens terugkeert bij de slapen, als mee-eters zich daar verzamelen ondanks al uw zorg, is dat de signatuur van Hout, vol elan en beweging, en diezelfde hars zou voor u iets heel anders betekenen. Let ook op de wangen: een zweem van uitdroging, schaduwen onder de ogen, een flauwe holte van uitputting behoren toe aan Water, wiens diepte om een andere soort aandacht vraagt.
De geur is niet veranderd. Wat verandert, is de natuur waarop hij neerdaalt, en de natuur is nooit generiek. De uwe is een bijzondere constitutie, met een eigen klimaat en een eigen manier om door de tijd te gaan.
Laat deze aantrekkingskracht dus gelden als bewijs in plaats van toeval. Een liefde voor dennen, de manier waarop hij u tot rust brengt, de manier waarop hij lijkt op een open raam naar een koud en zuiver licht, zou het Metaal kunnen zijn dat discreet vraagt om erkend te worden.