U houdt van petitgrain: wat uw element zou kunnen onthullen
De groene, houtachtige adem van de twijgen van de bittere sinaasappelboom — en waarom een liefde voor petitgrain het Vuur zou kunnen zijn, dat stilletjes vraagt om herkend te worden.
Waar neroli u de bloesem van de bittere sinaasappelboom geeft, geeft petitgrain u de rest: de bladeren, de jonge groene twijgen, het hout dat nog dicht bij de tak zit. Het is dezelfde boom, gelezen in een ander register — frisser, groener, een tikje bitterzoet, zonder iets van de bedwelmende kracht van de bloesem. Wie ervan houdt, houdt er zelden van om zijn gratie. Men houdt ervan om zijn helderheid, om de manier waarop hij een raam lijkt te openen in een te warme kamer.
Wie ernaar toe neigt
Let eens op wie bij dit parfum blijft hangen. Meestal zijn het de Vuur-naturen — de warmte die een kamer vult, de snelle lach, de uitstraling waar anderen zich omheen verzamelen. Het is een mooie manier om door de wereld te gaan, totdat er een beroep op wordt gedaan en diezelfde warmte omslaat in onrust, een warmte die nergens heen kan. Op de huid uit een Vuur-natuur zich allereerst op het voorhoofd: een kleur die gemakkelijk opstijgt, een neiging tot blozen, het fijne netwerk van couperose, een teint die snel reageert op het weer, op wijn, op emotie.
Voor een Vuur-natuur zou petitgrain wel eens de noot kunnen zijn die zich voegt bij een al te felle warmte zonder er iets aan toe te voegen. Zijn frisheid is eerder groen dan ijzig, en een reactieve teint lijkt in zijn gezelschap vaak wat tot rust te komen — niet omdat de olie zich voorneemt iets te doen, maar omdat zij met haar parfum precies beantwoordt aan wat een Vuur-natuur in zich draagt. Dat is wat u steeds weer naar het flesje terugbrengt: geen belofte, maar een herkenning.
Maar lees eerst uw eigen huid
Een liefde voor petitgrain is een aanwijzing, geen vonnis, en het zekerste teken staat geschreven waar uw huid zich herhaalt. Als een overmaat aan talg telkens weer opduikt bij de slapen, met de kleine donkere puntjes van mee-eters, is dat de signatuur van het Hout — een natuur die gebouwd is op vaart en beweging, en voor haar zou diezelfde groene olie iets heel anders betekenen. Als daarentegen de droogheid zich verzamelt langs uw kaaklijn, waar de eerste fijne lijntjes zich aftekenen en het oppervlak wat dof wordt, leest u waarschijnlijk het Metaal, het element van verfijning en van de rust in het woord ‘genoeg’.
Zo geeft de boom u vele dingen tegelijk. Petitgrain is daar slechts één stem van, en het feit dat het precies deze stem is waarnaar u steeds weer terugkeert, zegt evenveel over u als over de olie. Een groene frisheid voor het vuur dat rood kleurt op het voorhoofd; een bitterzoete stabiliteit voor een warmte die zichzelf vooruit rent. Als dit het parfum is dat uw hand zonder nadenken vindt, blijf dan even stilstaan. Een liefde voor petitgrain kan het Vuur zijn, dat stilletjes vraagt om herkend te worden.