U houdt van mirre: wat uw element zou kunnen onthullen

Een dieprode hars, in parels verzameld op de gewonde bast van een boom, daarna gedroogd tot hij bitter is bij de eerste ademtocht en rokerig-zoet daaronder. Mirre werd in tempels gebrand lang voordat er sprake was van wat wij nu het oude noemen, en dat gewicht draagt hij nog steeds: een geur die de ruimte lijkt te vertragen en tot rust te brengen. Als u merkt dat u bij mirre blijft hangen, telkens weer teruggevoerd naar zijn ernstige, geaarde diepte terwijl anderen doorlopen, dan verdient die aantrekkingskracht een moment van aandacht. Ze zegt vaak iets over de natuur waarop u gebouwd bent.

Waarom Aarde zich tot mirre wendt

Het zijn vaak de Aarde-temperamenten die van mirre houden. Aarde is het stabiele middelpunt van een mens, degene op wie anderen steunen, het temperament dat vasthoudt, verzamelt en blijft. Wordt diezelfde stabiliteit te lang aangesproken, dan kan ze zwaar worden: gedachten die rond hetzelfde zorgenpunt cirkelen zonder zich ooit te ontwarren, en de huid kan daar een echo van zijn — een volheid rond de neus en het midden van het gezicht, poriën die daar wijder worden, een teint die verstopt oogt en traag opklaart. Voor zo’n natuur kan mirre als een herkenning voelen. Zijn donkerte jaagt niet op; hij voegt zich bij u waar u al bent. Voor een Aarde-natuur kan mirre de noot zijn die een verstrooide dag tot rust brengt, of die een beetje lichtheid leent aan een centrum dat dicht is geworden, zonder ooit het tempo te forceren. Dat is de stille verwantschap: ernstige hars, geaarde mens, een geur die niets vraagt en eenvoudigweg blijft.

Niets hiervan is een remedie. Het is een resonantie, zoals bepaalde muziek bepaalde mensen vindt. Mirre verandert uw natuur niet. Hij streelt de natuur waarmee u geboren bent, en het is Aarde die hij het meest streelt.

Wanneer de aantrekkingskracht bij een ander element hoort

Lees uw eigen gezicht voordat u beslist dat mirre de uwe is. Als wat terugkeert een droogte langs de kaaklijn is, een dofheid, de eerste fijne lijntjes die daar getekend worden, dan is dat de signatuur van Metaal, en Metaal verlangt vaak naar een geur van een andere soort, helderder en strenger dan deze dichte, harsachtige duisternis. Voor een Metaal-natuur kan mirre te dichtbij voelen, te omhullend, terwijl u juist helderheid zocht.

En als het teken dat u het best kent hoog op het gezicht te lezen is — een toevloed van kleur op het voorhoofd, een warmte die opstijgt wanneer de dag versnelt, roodheden die komen en gaan — dan is dat Vuur, en Vuur ervaart een rokerige ondertoon heel anders: soms als troost, soms als een teveel aan gloed op een natuur die al warm is. Dezelfde hars, ontmoet door een ander element, wordt iets heel anders.

De vraag is dus nooit geweest of mirre aangenaam is. De vraag is of mirre de uwe is, en waarom uw hand er telkens naar terugkeert. Een liefde voor deze oude, donkere, door tempels gepatineerde hars zou de Aarde in u kunnen zijn, die stilletjes vraagt om erkend te worden.