U houdt van mandarijn: wat zou uw element kunnen zijn

Pel een mandarijn in de donkere maanden en uw hele hand neemt de geur aan: een kleine vrucht, los in zijn schil, zoet en rond waar citroen of pompelmoes met een scherpe kant zouden komen. Hij geeft zich zonder moeite. Er is niets om u tegen te verzetten. Die zachtheid is het eerste wat opvalt bij wie er het meest naar verlangt.

Wie ernaar verlangt

In de decennia waarin we samen huid en temperament hebben gelezen, zagen we een patroon ontstaan. Wie telkens weer naar mandarijn wordt getrokken, draagt vaak een Aarde-natuur: het stabiele middelpunt van een kamer, degene naar wie anderen zich toe buigen, nieuwsgierig en geduldig, traag om te vertrekken. Het is een genereuze manier van gemaakt zijn. Toch kan die stabiliteit, wanneer een Aarde-natuur onder druk staat, verdikken tot piekeren — dezelfde gedachte die wordt omgedraaid en herkauwd zonder ooit tot rust te komen. De huid bewaart daar vaak haar eigen spoor van. Aarde neigt ernaar zich te verzamelen rond de neus en het midden van het gezicht, waar de poriën wijder worden en het oppervlak een volle, wat zware indruk kan geven, alsof uw midden meer vasthoudt dan het kan bewegen.

Voor een natuur die zo is gemaakt, zou mandarijn de noot kunnen zijn die u tegemoet komt waar u al bent. Geen correctie, geen kracht. Zacht warm, een beetje zoet, blijft hij graag dicht bij de huid en zou hij voor een Aarde-natuur kunnen aanvoelen als een hand tussen de schouderbladen: een centrum dat is vertraagd tot rust brengen, het lichter maken zonder het op te jagen. Die stille overeenstemming is waarom de aantrekkingskracht van deze olie zo zelden op een voorkeur lijkt. Ze lijkt op een herkenning.

Maar als hij niet de uwe is

Lees uzelf eerlijk voordat u een conclusie trekt. Als de vettige dofheid telkens terugkeert op uw slapen, als mee-eters zich daar nestelen en uw geduld onder druk verkruimelt tot prikkelbaarheid, dan is dat de signatuur van Hout, niet die van Aarde, en zou mandarijn voor u iets heel anders betekenen. Als het verhaal van uw gezicht zich daarentegen langs de kaaklijn schrijft — droogheid en een zekere matheid, de eerste fijne lijntjes die vroeg verschijnen, met een temperament dat standhoudt en melancholisch wordt wanneer het moe is — dan is Metaal het element dat het uwe is, en zijn verlangen loopt koeler en droger dan deze warme kleine vrucht.

Het onderscheid doet ertoe, want een geur waarvan u houdt is nooit een eenvoudig genoegen. Het is een bewijsstuk. Wat we hebben geleerd, door dit zich jaar na jaar en gezicht na gezicht te zien voltrekken, is dat het lichaam neigt naar wat er weerklank in vindt. U zoekt het ding dat al is gesneden naar de vorm van uw eigen klimaat. Zo zegt het gemak waarmee u in de winter een mandarijn pelt, zijn manier om niets te vragen en zich gewillig te geven, misschien minder over de vrucht dan over de grond waarop u staat. Een liefde voor mandarijn kan de Aarde zijn die stilletjes vraagt om gekend te worden.