U houdt van jeneverbes: welk element zou het uwe kunnen zijn

Een koude heuvelflank aan het einde van de herfst, het licht al dun. Kleine blauwzwarte bessen nestelen zich tussen de grijsgroene naalden, en wanneer u er een tussen twee vingers fijnwrijft, verandert de lucht: hars, vorst, de heldere beet van de hoogte. Jeneverbes komt niet zachtjes binnen. Hij is levendig en fris, een tikje sober, en hij opent de neus zoals berglucht dat doet wanneer u uit een warme kamer naar buiten stapt. Sommigen vinden hem te scherp. Anderen ademen hem in en voelen zich, merkwaardig genoeg, méér zichzelf. Het is die tweede reactie die interessant is, en ze vertelt u misschien iets over het element dat het uwe is.

Wie de koude noot zoekt

Er bestaat een natuur die wij Water noemen: diep, kalm, aangetrokken tot stilte en tot reserves die in het geheim worden bewaard. Wanneer een Waternatuur vol is, draagt ze een sereniteit zonder haast, het gevoel van een bron die niet opdroogt. Wanneer ze wordt opgejaagd, of simpelweg te lang vermoeid is, kan diezelfde diepte zich tonen op de wangen en onder de ogen: een schaduwrijke, holle, uitgedroogde blik, wallen, een vermoeidheid tot in de botten die slaap alleen niet lijkt te bereiken.

Mensen met deze natuur voelen zich vaak aangetrokken tot jeneverbes, en dat is niet toevallig. De frisse, harsachtige helderheid van de bes zou de uitputting niet via zachtheid tegemoet kunnen treden, maar via een verkwikkende eerlijkheid — zoals een wandeling in koude lucht het gevoel kan geven dat u weer bij uzelf wordt geroepen. Voor een Waternatuur leest jeneverbes zich doorgaans als een noot die tot de reserve spreekt in plaats van de vermoeidheid te bedekken; een geur die juist omdat hij sober is, rust lijkt te geven. Op de huid kan diezelfde frisheid eenvoudig levendig aanvoelen op de wang, een kleine helderheid precies daar waar de vermoeide blik zich graag nestelt. Meer wordt hier niet beloofd — alleen dat deze koude, heldere noot en een Waternatuur elkaar lijken te herkennen.

Een aanwijzing, geen vonnis

Natuurlijk kunt u van jeneverbes houden en door een heel ander element worden geleid. Als uw huid droog wordt bij de kaaklijn en daar de fijne lijntjes zich verzamelen, met een zekere verfijnde melancholie die opwelt wanneer u gehaast bent, dan is dat de signatuur van Metaal — en dan bevalt jeneverbes u misschien vanwege uw voorliefde voor heldere, sobere dingen, eerder dan door enige uitputting. Als daarentegen het midden van het gezicht, de neus en de omgeving daarvan, neigt naar volheid, met een stabiliteit die onder spanning verschuift naar zorgelijkheid, dan wijst dat naar Aarde — en snijdt de verkwikkende noot misschien eenvoudig een zwaarte aan die u goed kent.

De aantrekkingskracht die u voor een geur voelt, is zelden toeval. Een liefde voor jeneverbes, die koude heuvelflank gevangen in één enkele bes, kan het Water zijn dat vraagt om weer aangevuld en gekend te worden — de diepe reserve die zich laat horen in de taal die zij verkiest: die van de gewaarwording. Merk dus op hoe de levendige hars zich op u neerlegt. Of hij u verkwikt, verfijnt of een zekere volheid verdrijft, kan in stilte benoemen welk element u altijd al heeft geleid.