U Houdt van Laurier: Wat Uw Element Zou Kunnen Zijn
Een liefde voor laurier — kruidig-groen, beheerst, het blad van stille overwinningen — is vaak de eerste aanwijzing dat een Metaal-natuur de uwe is.
Verpletter een laurierblad tussen twee vingers en het geeft alles ineens prijs: een glanzend, harsachtig groen, warm en vaag gepeperd, de geur die zich ooit in kransen vlocht en de beheerste kroonde eerder dan de luidruchtige. Het is geen zoete olie, noch een zachte. Het draagt de houding van iets dat reeds vrede heeft gesloten met terughoudendheid. Mensen vallen zelden bij toeval voor laurier. Wanneer u merkt dat u ernaar terugkeert, en de droge, rechte warmte ervan verkiest boven zoetere, rondere geuren, is de trek zelf het opmerken waard.
Wie geneigd is naar deze warmte te grijpen
Er is een natuur die wij Metaal noemen: gesteld op zuivere lijnen en kleine volmaaktheden, thuis in de stilte van “genoeg”, geneigd het overtollige los te laten en enkel te houden wat ertoe doet. Te hard bedrongen kan diezelfde verfijning naar binnen vouwen tot melancholie, tot een vasthouden dat niet helemaal wil loslaten. U herkent de uiterlijke signatuur wellicht langs de kaaklijn, waar de huid vaak het eerst droog wordt, een beetje van haar glans verliest, en de vroegste fijne lijntjes toont terwijl de rest van het gezicht nog ongerept lijkt.
Voor een Metaal-natuur zou laurier kunnen lezen als iets dat dicht bij een opzettelijk gehaalde zuivere ademtocht komt. Zijn droge, gekruide groenheid neigt die droogheid langs de kaaklijn te ontmoeten niet als een tegenspraak maar als een soort gezelschap, warmte geboden aan beheersing, gratie geleend aan wat al naar soberheid neigt. Dit is een mogelijkheid van gewaarwording, geen belofte: de manier waarop een geur een temperament lijkt te beantwoorden dat het toevallig deelt. Als laurier minder als een geur voelt en meer als een houding die u al aanneemt, dan is dat herkennen het interessante deel.
Of spreekt een ander element
De trek naar deze olie is niet voor iedereen dezelfde, en juist dat maakt haar tot een aanwijzing. Als uw huid opbloost en warm wordt hoog op het voorhoofd, met kleur die snel opkomt onder gevoel, dan is die hitte de signatuur van Vuur, en zou laurier anders liggen tegen een natuur die heet en stralend loopt. Als daarentegen de vettigheid steeds terugkeert bij uw slapen, met kleine meemeters die zich daar verzamelen ondanks uw zorg, dan is dat het merk van Hout, de natuur van drift en vaart, en zou ditzelfde gekruide groen alweer iets anders voor u betekenen. Een gestage zwaarte doorheen de neus en het midden, poriën die verstopt en traag aanvoelen, wijst naar Aarde. En wangen die uitgedroogd lezen, beschaduwd onder het oog, een beetje hol of verbruikt, behoren tot Water en zijn diepe, stille reserve.
Elk van die naturen bemint en wordt bemind op eigen wijze door wat het inademt. Dus de vraag die laurier opwerpt is niet wat de olie doet, maar wie u bent dat zij u überhaupt zou roepen. Misschien bent u Metaal, aangetrokken tot de droge warmte die uw eigen neiging naar terughoudendheid en loslaten weerspiegelt. Misschien bent u het niet, en wijst de trek elders. Hoe dan ook, een liefde voor laurier kan Metaal zijn die stil vraagt om gekend te worden.