U bent Hout

Er is een soort gezicht dat zich naar voren lijkt te buigen. De blik is snel, de kaak is uitgesproken, de trekken houden hun lijn tot ver in de jaren — een jeugdigheid die minder aan de tijd dan aan het temperament te danken is. Dit is het kenmerk van het element Hout: de natuur van de lente, van de eerste groene scheut die door de harde grond breekt omdat hij niet anders kan. Het in uzelf te kennen is het begin van er goed voor te zorgen.

De natuur: drift, vastheid, de jeugd van de trekken

Hout is het element van het initiatief. Het is het deel van ons dat onderneemt, dat beslist, dat vroeg opstaat met een plan dat al half gevormd is. Waar andere elementen beraadslagen, beweegt Hout. Zijn emotionele gave is zelfvertrouwen, en zijn stille kracht is volharding — de wil om iets tot een goed einde te brengen. U kunt het lezen in de houding: een rechtheid, een vastheid in de omtrek, een gezicht dat zijn architectuur behoudt. Hout veroudert vanuit een plek van structuur, en daarom houdt zijn jeugdigheid stand.

Maar elke kracht neigt naar haar eigen overmaat. Wanneer Hout welvaart, stroomt het; wanneer het stagneert, keert het. Het zelfvertrouwen verstrakt tot prikkelbaarheid, de drift tot frustratie, de bereidheid tot een lage, rusteloze hitte. De oude tradities plaatsen Hout bij de lente en bij de wind — en wind ontregelt, wanneer hij sterk is, alles wat hij aanraakt. Een element Hout dat niet kan bewegen, is een element Hout dat tegen zichzelf begint te drukken.

Het huidkenmerk: wat steeds terugkeert

De huid van een natuur van Hout neigt naar het rijke en het vette, en zij spreekt het duidelijkst langs de centrale as van het gezicht — de neus, het midden van het voorhoofd, de kin, de ruimte tussen de wenkbrauwen. Dit is waar het element neerlegt wat het niet heeft kunnen loslaten: een zekere zwaarte in de T-zone, een hoofdhuid die snel vet wordt, de kleine verstoppingen die blijven terugkeren, hoe ijverig ze ook worden opgeruimd.

Niets hiervan is een gebrek dat eenmaal wordt verholpen en vergeten. Het is een boodschap. Wanneer hetzelfde steeds terugkeert op dezelfde plek, is het zelden de schuld van de huid alleen — het is het teken van een onevenwicht in het element eronder, en het neigt zich in de lente te verscherpen, het seizoen dat aan Hout toebehoort. Zo gelezen houdt de verstopping op een vijand te zijn. Zij wordt informatie: het element dat u, ronduit, vertelt dat zijn energie niet meer vrij beweegt.

Wat Hout nodig heeft: beweging en soepelheid

Het middel is in het element zelf geschreven. Hout is hout — het wil buigen, groeien, circuleren. Wat erin stagneert moet weer in beweging worden gezet, en bijna alles wat een element Hout nodig heeft volgt uit dat ene woord: beweging.

Beweeg het lichaam, eerst en letterlijk. Wandelen, rekken, de beweeglijkheid van een ochtend die in beweging begint — deze doen meer voor een natuur van Hout dan welke stilte ook. Beweeg buiten, in de open lucht en het groen, de kleur die aan dit element beantwoordt. Beweeg ook het gevoel: laat de frustratie een uitweg vinden in plaats van haar te laten bezinken, door het lichaam of door iets gemaakts. En voed de beweging licht — de zure, frisse, groene kant van de tafel past bij Hout, terwijl zwaarte, rijke vetten en geraffineerde suiker de ballast zijn die het vertraagt. Soepelheid is het hele doel: een element dat lenig wordt gehouden, in lichaam en in stemming, zodat de drift een gave blijft en nooit tot spanning stremt. Er is zelfs een natuurlijk seizoen voor het werk — de herfst, wanneer de frisse helderheid van Metaal een overwoekerd Hout zachtjes tuchtigt.

En u?

Misschien herkent u zichzelf hierin — de vroege opstaander, degene die handelt, de vaste en jeugdige lijn. Of misschien las u dit en dacht u aan iemand heel anders, en voelde u uw eigen huid een andere vraag stellen. Dat is de kern. Hout is slechts een van de vijf naturen, en de uwe heeft een temperament, een seizoen en een kenmerk geheel van zichzelf. Het gezicht dat u elke ochtend ziet, vertelt u al welke. De enige echte vraag is of u geleerd heeft ernaar te luisteren — en om, eindelijk, uw eigen element te kennen.