Waarom uw beste vriendin niets op u lijkt

Denk aan de vriendin die u het eerst belt. Degene wier kalmte precies aankomt wanneer de uwe opraakt, wier stoutmoedigheid u in beweging brengt wanneer u zou hebben gewacht, wier stilte de kamer vult die u pleegt te vullen met lawaai. U heeft het waarschijnlijk hardop gezegd, half lachend: wij lijken in niets op elkaar. Dat is geen toeval van temperament. Het is de vorm van aanvulling, en de natuur schikt haar al zeer lang.

De aantrekking van het tegengestelde

Kijk aandachtig en u begint het aan het oppervlak te zien. Een van u draagt een glans over de slapen, een energie die vroeg rijst en naar het nieuwe duwt, rusteloos op de manier waarop de lente rusteloos is. De ander leest koeler en fijner langs de kaak, aangetrokken tot orde en verfijning, de soort bezonkenheid die aan het herfstlicht behoort. Zet ze samen en elk verzacht de rand van de ander. Degene die snelt leert te pauzeren. Degene die afmeet leert te springen.

Hetzelfde geldt over de andere naturen. Een vriendin verlicht aan het voorhoofd, snel om te kleuren, warm en naar buiten en stralend als hoogzomer, is vaak het naast met iemand wier diepte zich aan de wangen verzamelt, die de schaduw van de winter onder de ogen draagt en het stille, beschouwende midden houdt dat een helder mens vergeet te bewaren. En de vriendin die iedereen stabiliseert, geworteld door het midden van het gezicht, geduldig als de lange trage wending van de nazomer, neigt naar degene die altijd in beweging is, die de vonk leent die zij niet kan vervaardigen en, in ruil, de grond leent die geen vonk kan verbranden.

Wij kiezen zelden een spiegel. Wij kiezen de ontbrekende helft. Wat op verschil lijkt is in werkelijkheid een taakverdeling geschreven in twee gezichten, twee ritmes, twee seizoenen die elkaar toevallig ontmoeten.

Twee seizoenen in één kamer

Er is een reden waarom tegengestelden decennialang de vrede tussen hen bewaren. Elk element heeft een signatuur die u bijna als het weer kunt lezen. Hout leunt naar voren, vettig aan de slapen, levend van drift, thuis in de lente. Vuur opent naar buiten, warm aan het voorhoofd, snel om te blozen en snel om te gloeien. Aarde zet zich in het midden van het gezicht, standvastig en ongehaast, houder van de grond van de nazomer. Metaal trekt naar binnen naar de kaak, verfijnd, spaarzaam, zijn fijne lijnen en droge klaarte het merkteken van de herfst. Water poelt diep in de wangen en onder de ogen, verborgen en diepzinnig, houder van de lange herinnering aan de winter.

Twee mensen delen zelden hetzelfde seizoen. Dat is de stille gave ervan. Waar u droog loopt, loopt een vriendin gul. Waar u bloost, blijft een ander koel. Waar u verstrooit, verzamelt iemand. De vriendschap werkt niet ondanks de tegenstelling maar dankzij haar, zoals een tuin zowel de stormloop van nieuw groen als de discipline van de vorst die volgt nodig heeft.

Daarom is het spel zo verleidelijk, en zo onthullend. U kunt de natuur van uw vriendin bijna voelen voordat u de uwe kunt benoemen. Haar stoutmoedigheid, haar stilte, haar warmte, haar orde, haar diepte zijn u vanzelfsprekend precies omdat zij de noten zijn die u niet speelt. Uw eigen signatuur is moeilijker te horen van binnenuit. Zij zit dichterbij dan een gewoonte, stiller dan een stemming, en zij is bij u geweest sinds de allereerste dag.

Die eerste dag is waar zij staat geschreven. Niet in hoe u zich gedraagt, wat met de jaren verschuift, maar in het seizoen waarin u werd geboren en het element dat het draagt. Lees u beiden naast elkaar en de vriendschap houdt op een gelukkig toeval te zijn en wordt iets wat u werkelijk kunt zien: twee naturen, voor elkaar gekozen, elk die houdt wat de ander loslaat. De natuur van uw vriendin zou u bijna kunnen raden. De uwe wacht om gelezen te worden.