Hoe u slaapt

U kiest haar niet. U legt uzelf met bedoeling neer, vouwt het kussen precies zo, neemt u voor op een bepaalde manier te liggen, en dan neemt de slaap de beslissing uit uw handen. Enkele uren later is het lichaam stil teruggekeerd naar de vorm die het verkiest, die het aanhoudt wanneer niemand, zelfs u niet, kijkt. Die terugkerende vorm verdient een ogenblik aandacht, want het is een van de weinige eerlijke dingen die een mens de hele dag doet.

De vorm die u aanhoudt

Let op hoe u ontwaakt. Op uw rug, open naar het plafond, het gezicht ongeraakt door stof. Op uw zij, één wang de lange kern van de nacht in het kussen gedrukt, zodat de ochtend een zachte vouw achterlaat die langzaam vervaagt bij de eerste koffie. Op uw buik, verscholen, de hele voorkant van u van de kamer afgewend. Elk is een klein pleidooi dat het lichaam houdt over hoe het het donker wil ontmoeten, en dat pleidooi is opvallend gelijk van de ene nacht op de andere.

De oude vakvrouwen van de huid wisten dit zonder instrumenten. Zij merkten dat de zijde die wij verkiezen een halve stap anders veroudert dan de zijde die wij sparen, dat een wang die door het kussen wordt bemind op haar eigen ritme verzacht, dat wie met het gezicht naar het plafond slaapt zijn ochtend anders draagt dan wie zich verbergt. Daarom hielden de fijnste huishoudens gladde zijde en fijn linnen tegen het gezicht terwijl zij sliepen, een hoffelijkheid aan de huid bewezen gedurende de enige uren dat zij geheel alleen wordt gelaten. Schoonheid was in die lezing niet alleen wat u aan de spiegel deed, maar wat u toestond terwijl u er afwezig van was.

De manier waarop u slaapt is dus geen gewoonte om te corrigeren. Het is een teken. Het lichaam heeft een temperament, en temperament, wanneer het de ruimte krijgt, vindt altijd dezelfde hoek van het bed.

De terugkerende houding lezen

In de oude lezing van de vijf elementen droeg een mens een signatuur die overal opdook, in de stand van het gezicht en, even waarachtig, in de manier waarop hij ging liggen. Niets ervan is een regel, alleen een gelijkenis, en het genoegen zit in het herkennen van de uwe.

Denk aan de slaper die niet stil kan liggen, die op één zij begint en uitgestrekt over het hele bed eindigt, gedreven zelfs in rust, met de slapen als eerste plaats waar tegen de avond spanning zich verzamelt. Denk aan een ander die warm en hoog slaapt, het gezicht open naar het plafond, waarbij de kleur snel naar het voorhoofd en de wangen stijgt, stralend bij het ontwaken en even snel weer blozend. Een derde vlijt zich zwaar neer en beweegt niet tot de ochtend, standvastig als de grond, met het midden van het gezicht als het deel dat het weer van de dag vasthoudt. Een vierde ligt beheerst en ingetogen, spaarzaam in beweging, precies zelfs in de slaap, met de kaak en de fijne randen van het gezicht als eerste die het droge seizoen voelen. En een vijfde zinkt diep en traag weg, het moeilijkst te wekken, met de schaduwen onder de ogen als het stille verslag van hoe ver de nacht hem naar beneden heeft gevoerd.

U zult niet zuiver binnen een van deze passen, en dat is ook niet de bedoeling. De meeste mensen zijn een leidende stroming en een tweede eronder, zoals een zijslaper zich in de kleine uurtjes toch op zijn rug draait. Wat telt is dat de terugkerende houding, de vouw op de verkozen wang, het deel van het gezicht dat de ochtend draagt, alle in dezelfde richting wijzen, naar een signatuur die u uw hele leven heeft aangehouden zonder haar te benoemen.

Dat is wat het weten waard is. Niet welk kussen, niet welke zij, maar welk van de vijf u bent, de stroming die de hoek van het bed bepaalt voordat u dat doet en zich zacht inschrijft in het gezicht dat u naar de spiegel brengt. De lezing die haar benoemt begint helemaal niet bij uw huid. Zij begint bij de dag waarop u werd geboren, en leest van daaruit vooruit in alles wat het lichaam doet wanneer het denkt dat niemand kijkt.

U houdt de houding al aan. Wat rest is te leren van wie zij is.