De Honing Waar U Naar Grijpt

Er is een klein moment, aan de marktkraam of aan de ontbijttafel, waarop uw hand aarzelt boven de potten. De ene is bleek als de ochtend, bijna helder, en vangt het licht als vloeibaar glas. De andere is diep, een omber zo dicht dat ze haar eigen schaduw lijkt vast te houden. U beraadslaagt niet. U grijpt eenvoudig, opnieuw, naar degene waar u altijd naar grijpt. Dat gebaar is veelzeggender dan u zich misschien voorstelt.

Honing herinnert haar bloemen. Een bleke, bloemige acacia is uit één bloesem gesponnen en blijft goudkleurig en traag om te kristalliseren, rijk aan de suiker die haar vloeibaar en helder houdt. Een donkere boekweithoning is daarentegen bijna ondoorzichtig, aards, bijna somber op de lepel. Tussen hen ligt een heel spectrum van kleur en karakter, elke pot een trouw verslag van waar de bijen zijn geweest. Wat u kiest, zonder nadenken, is een voorkeur voor een bepaald soort zoetheid, en een voorkeur is een kleine bekentenis.

Bleek, Bloemig, of Diep

Sla de manier gade waarop een smaak zich in u nestelt. Als u aangetrokken wordt tot de lichte, aromatische honingen, degene die bijna als parfum lezen, dan bent u misschien iemand die dicht bij het oppervlak van de huid leeft, waar dingen zich snel en helder tonen. De oude lezers van de vijf elementen spraken van een heldere, opwaartse eigenschap, het voorhoofd dat bloost en warmte afgeeft, de teint die uitstraalt en niets verbergt. Een bloemige zoetheid die opheft eerder dan blijft hangen, lijkt tot datzelfde temperament te behoren.

Anderen grijpen voorbij de bleke potten naar de diepe, donkere honingen, degene die smaken naar mout en schemer en bij u blijven. Er is een zwaartekracht in die keuze. In het traditionele kader waren de diepten het domein van stilte en reserve, de eigenschap die men zou opmerken in de wangen en onder de ogen, waar een zekere schaduw spreekt van een natuur die haar reserves ver onder het oppervlak houdt. Als u houdt van wat dicht en traag en een tikje mysterieus is, dan weet u misschien al welke toonaard de uwe is.

En er is een middenweg, de honingen die noch helder noch somber zijn maar eenvoudig standvastig, de amberkleurige, gegronde die u in de kast bewaart omdat ze nooit teleurstellen. Die bestendigheid heeft haar eigen handtekening, het kalme midden van het gezicht, de neus en de wangen, een temperament dat niet om drama vraagt maar om betrouwbaarheid, dag na dag.

In de Kop of op de Huid

De aanwijzing eindigt niet bij de smaak. Denk aan hoe honing zich tegen warmte gedraagt. Geroerd in thee verdwijnen sommige honingen meteen in de hitte, gretig en snel; andere weerstaan, bedekken de lepel, vragen om geduld. Op de huid, in een lange traditie van schoonheidsrituelen, is honing altijd geprezen om haar trage, troostende textuur, de manier waarop ze omhult eerder dan haast maakt. Welke eigenschap u behaagt, de gretigheid of het geduld, is nog een klein verraad.

Merk ook op dat rauwe honing uiteindelijk tot zacht kristal verandert, en dat dit geen gebrek is maar een teken van een ding dat eerlijk en heel is gelaten. Sommigen van ons worden aangetrokken tot die korrelige, ongepolijste waarheid; anderen willen de heldere, verfijnde schenk. Het verlangen naar verfijning, naar de zuivere rand en de droge, precieze afwerking, is lang verbonden geweest met de gebeeldhouwde lijnen van het gezicht, de kaak, en een temperament dat elegantie en terughoudendheid boven overvloed koestert.

Dan is er degene die naar honing grijpt zoals anderen naar koffie grijpen, kordaat, op weg naar iets. De snelle zoetheid voor een volle dag. Die gedrevenheid, die groene en opwaartse haast, behoort in de oude lezing tot de slapen en de wenkbrauw, tot een natuur die beweegt voordat ze nadenkt, die de zoetheid wil en dan het werk.

Een Voorkeur die het Waard Is te Lezen

Niets hiervan is voorschrift. Het is enkel aandacht, het soort dat een vijftig jaar oud Europees huis altijd heeft besteed aan de kleine, onthullende gewoonten van de zintuigen. Waar u naar hunkert in een pot honing, bleek of donker, snel of traag, verfijnd of rauw, is een stil portret van uw eigen natuur, getekend in een taal ouder dan enig etiket.

U neigt al één kant op. U kon het zojuist proeven, terwijl u besliste welke pot u mee naar huis zou dragen. Die neiging heeft een naam in de oudste lezing van de vijf elementen, en uw geboortedatum bewaart de draad die uw bijzondere zoetheid aan uw bijzondere natuur bindt. De honing waar u naar grijpt is slechts de eerste aanwijzing. De rest wacht om gelezen te worden.