Een Kind Opvoeden Dat Uw Tegendeel Is

U kent het gevoel voordat u het kunt benoemen. U beweegt op de ene manier door de wereld, en dit kleine mens beweegt er op een andere doorheen, alsof het volgens een andere reeks instructies is grootgebracht. U reikt naar stilte en zij reiken naar lawaai. U heeft een plan nodig en zij hebben de open deur nodig. Er is niets mis. U bent eenvoudigweg uit een ander weer gemaakt, en zodra u dat kunt zien, verzacht de wrijving tot iets dat dichter bij fascinatie ligt.

De oude Europese lezing van het gezicht en zijn temperamenten houdt vast dat ieder van ons één natuur draagt onder vijf, geschreven vanaf de dag waarop wij geboren werden. Een ouder en een kind zijn zelden dezelfde. De afstand tussen uw naturen is geen fout in een van u beiden. Het is juist datgene wat, begrepen, u toelaat elkaar in het midden te ontmoeten in plaats van aan tegengestelde einden van het touw te trekken.

De Vijf, en Hoe Zij Elkaar Ontmoeten

Sla gade hoe een natuur zich toont en u begint haar over een ontbijttafel te herkennen. Het Hout-kind draait op drang, eeuwig klimmend, eeuwig vragend waarom, met een energie die zich aan de slapen verzamelt en een huid die in haar rusteloosheid naar het vettige neigt. Zet dat naast een Metaal-ouder, precies en terughoudend, aangetrokken tot orde en tot de fijne lijn van de kaak, wiens gelijkmoedigheid droogte en verfijning verkiest, en u heeft twee mensen die elkaar liefhebben en elkaar dagelijks verbijsteren. De een wil springen. De ander wil ordenen.

Vuur is het kind dat de kamer verlicht en de avond doorbrandt, kleur die naar het voorhoofd rijst, een blos die gemakkelijk komt, een uitstraling die vraagt om gezien te worden. Een Water-ouder, bedachtzaam en diep, thuis in stilte, de vermoeidheid van de dag dragend in de wangen en de schaduw onder de ogen, vindt die helderheid misschien verblindend en uitputtend tegelijk. Aarde zit in het midden van het gezicht en in het midden van het huishouden, gestaag, voedend, traag te bewegen, de neus haar stille oriëntatiepunt, geneigd tot een zekere verstopping wanneer haar gevraagd wordt te snel te veranderen. Voor een Aarde-ouder is een Vuur-kind een komeet. Voor een Vuur-kind is een Aarde-ouder de grond die niet zal wegrennen.

Geen van deze is beter. Elk is een manier om heel te zijn. De gave is dat tegendelen dragen wat de ander mist. De gestage geeft de rusteloze een plaats om te landen. De heldere leert de diepe te spelen. Wat op een botsing lijkt is vaak precies de uitwisseling die ieder van u nodig had.

Lezen Over de Kloof Heen

Het opvoeden houdt op een wedstrijd te zijn op het moment dat u ophoudt het kind te vragen u te worden. Een Metaal-ouder kan een Hout-kind structuur bieden zonder de drang te knippen. Een Water-ouder kan een Vuur-kind een kalme haven geven zonder het licht te dimmen. U corrigeert geen gebrek. U vertaalt tussen twee naturen, en vertaling begint met weten welke taal ieder van u spreekt.

Dat is het stille werk. Voordat u het element van uw kind kunt benoemen, helpt het uw eigen te kennen, want uw reacties, uw geduld, de plaatsen waar u vermoeid raakt en de plaatsen waar u straalt, lopen alle langs de nerf van uw natuur. Het humeur waarvan u dacht dat het eenvoudigweg het uwe was, heeft een vorm en een naam, en dat van hen ook. Beide tegelijk zien is wat een mismatch in een partnerschap verandert.

De meesten van ons werd nooit getoond welke van de vijf wij dragen. Wij erven gewoonten en noemen ze persoonlijkheid, en vermoeden nooit dat er een oudere kaart onder ligt. Toch is de kaart daar, wachtend, getekend uit iets zo vast als de dag waarop u aankwam. Haar lezen is niet alleen het kind tegenover u begrijpen maar de ouder die u altijd bent geweest, en te voelen, misschien voor het eerst, dat de afstand tussen u nooit een muur was. Het was een deuropening die u nog niet had leren doorlopen.

Uw element is bij u geweest sinds het begin. Het hunne ook. Wat zou er veranderen, in het huis en in uw eigen hart, als u eindelijk de naam van het uwe kende.