Het Midden van het Gezicht Stelt Zijn Stille Vraag

Er bestaat een soort huid die het oog naar zijn midden trekt. Niet naar de wenkbrauw, niet naar de randen, maar naar de neus en de grond tussen de wangen, waar de poriën zich iets wijder lijken te openen dan elders en het oppervlak een zekere dikte verzamelt. U kent het evenzeer door aanraking als door de aanblik: een verstopping die zich in het midden van het gezicht vestigt en blijft, een zwaarte die niet antwoordt op de gebruikelijke middelen. Als iets hiervan bekend klinkt, leest u misschien over één element. Misschien. Dat is heel iets anders dan het weten.

Al meer dan vijftig jaar, in de traditie die wij bewaren, wordt het gezicht als een kaart gelezen. De vijf elementen bezetten elk een gebied: Hout aan de slapen, Vuur op het voorhoofd, Metaal langs de kaak, Water over de wangen, en Aarde aan de neus en het midden. Wanneer het midden van het gezicht van zich laat horen, wanneer het verwijdt en verstopt en vraagt om te worden opgemerkt, is het Aardes gebied dat om aandacht vraagt. Dit is geen gebrek dat weggeschrobd moet worden. Het is een teken, en een teken is slechts het begin van begrip.

Waaruit het Midden Bestaat

Aarde is het element van het midden. Het zit niet zonder reden in het centrum van de kaart: het is de grond waarop de anderen staan, de nazomerse pauze tussen de seizoenen, het beginsel van voeding en gestadigheid. In zijn evenwicht is Aarde creativiteit en nieuwsgierigheid, een honger naar de wereld en een vermogen om anderen te dragen. In overmaat keert diezelfde kwaliteit zich naar binnen en wordt tot piekeren, de geest die om dezelfde zorg blijft draaien zonder rust. Het midden van het gezicht is waar dit element zijn weer toont.

Dus wanneer de poriën aan de neus wijd worden en het midden van het gezicht verstopping verzamelt, ziet de oude lezing geen oppervlak dat gefaald heeft. Zij ziet het element van het midden dat om zorg roept. De tekens van Aarde zijn leesbaar: verwijde poriën, verstopping, onzuiverheden die zich diep nestelen eerder dan snel voorbijgaan; een hoofdhuid die zwaar aanvoelt en vettige schilfers draagt; en, in het lichaam, een neiging om vast te houden eerder dan los te laten. Deze behoren tot één familie. Zij zijn geen aparte klachten maar verschillende zinnen in één taal.

Niets hiervan maakt de lezing eenvoudig. Aarde herkennen in een verwijd midden is één ding. Weten dat Aarde werkelijk het het uwe is, en niet een ander dat zijn jas draagt, is heel iets anders. Die beslissing behoort tot een kennersoog, tot iemand die jaren heeft doorgebracht met leren hoe de elementen elkaars tekens lenen. Wat u hier kunt doen, is opmerken. Opmerken is werkelijk, en het is genoeg voor een deuropening.

Een Kwestie van Stroom, Niet van Kracht

Hier scheidt de traditie zich van de aandrang om het oppervlak te bestrijden. De impuls, wanneer poriën verwijden, is ze te sluiten, te ontvellen en te schuren en harder tegen de huid te drukken. Maar Aardes stroming ligt helemaal niet aan het oppervlak. Haar stroming is de lymfe, die gele, onhaastige vloed die door het lichaam beweegt als een traag getij, wat de weefsels niet langer nodig hebben wegdragend.

Wanneer het midden verstopt, wijst de lezing daarheen, naar circulatie en stroom, naar een ritme dat eronder traag geworden is. Een porie die te open lijkt, is vaak een kanaal dat vraagt om bewogen te worden, niet gesloten. Dit is waarom harder schrobben de zaak zo zelden beslecht, en waarom datzelfde gevoel van vasthouden in het lichaam tot dezelfde rekening behoort: beide zijn vragen over wat traag beweegt vanbinnen, niet over wat koppig vanbuiten zit. Aarde wil niet geforceerd worden. Zij wil geholpen worden om te stromen.

Dit is een zachtere manier om over een gezicht te denken, en een geduldigere. Zij vraagt u het midden te lezen als weer eerder dan als fout, als een boodschap over het innerlijke getij eerder dan een gebrek aan de rand. Wat de verwijde porie zegt, in de taal van de elementen, is dat de stroom vertraagd is en het midden verzorgd zou willen worden.

Of Aarde het element is dat uw natuur beheert, of slechts één stem onder meerdere, is niet iets dat een spiegel u kan vertellen. Dat is het werk van een ware lezing, onhaastig en nauwkeurig. Voorlopig is het genoeg om het midden zijn stille vraag te hebben horen stellen, en te weten dat er een antwoord is dat het zoeken waard is.