Colette, διαβασμένη ως Γη
Η όρεξη, η προσκόλληση στα συγκεκριμένα πράγματα, το ρίζωμα: στη γλώσσα των στοιχείων, η Colette διαβάζεται ως Γη. Ένα πορτρέτο ερμηνείας.
Κανείς δεν έγραψε για τα πράγματα όπως εκείνη: τη γεύση ενός φρούτου, το φως ενός κήπου, το βάρος μιας γάτας στα γόνατα, τη μυρωδιά ενός δωματίου τον Αύγουστο. Δεν είναι περιγραφή — είναι μια όρεξη, και διαπερνά ολόκληρο το έργο.
Στη δική μας ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτή η ποιότητα έχει ένα όνομα. Η Colette διαβάζεται, στα μάτια μας, ως μια μορφή της Γης — μια ανάγνωση της εικόνας που μας άφησε, ένα πορτρέτο ερμηνείας χαραγμένο από τη δημόσια μορφή και μόνο.
Το στοιχείο του συγκεκριμένου
Η Γη ανήκει στις ενδιάμεσες εποχές, στο κέντρο, σε ό,τι τρέφει και συγκρατεί. Είναι το στοιχείο που συνδέεται πιο βαθιά με το πραγματικό, το απτό, ό,τι αγγίζεται και γεύεται.
Η γεύση της είναι το γλυκό· η ποιότητά της είναι η σταθερότητα· η κίνησή της είναι εκείνη της συγκέντρωσης. Εκεί όπου άλλες φύσεις ανεβαίνουν, κόβουν ή αποσύρονται, η Γη μένει και συσσωρεύει.
Ένα ολόκληρο έργο χτισμένο πάνω στις αισθήσεις, τους κήπους, τα ζώα, τα σπίτια, το φαγητό, το σώμα — αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο αυτή η φύση κοιτάζει τον κόσμο.
Ό,τι κουβαλά η Γη
Κουβαλά τους άλλους. Αυτή είναι η κύρια ποιότητά της και αυτή είναι η μοίρα της.
Η παράδοση την παρατηρούσε ως μια φύση που απορροφά: τις αντιξοότητες, τα βάρη, τις δυσκολίες των κοντινών της. Δεν εξάπτεται, επιστρέφει — η ίδια συζήτηση, η ίδια έγνοια, εφτά φορές, χωρίς να προχωρήσει ούτε βήμα. Είναι μια ψυχική εργασία εξαντλητική και εντελώς αόρατη απ’ έξω.
Και δεν το λέει, γιατί έχει κάτι άλλο να κάνει: κάποιον άλλον να βάλει μπροστά.
Τι κάνει η Γη στο πρόσωπο
Διαβάζεται στο κέντρο — γύρω από τη μύτη, στα ζυγωματικά, εκεί όπου τα πράγματα συγκεντρώνονται. Η υφή εκεί βαραίνει, η όψη χάνει τη διαύγειά της, το βάρος εγκαθίσταται αντί να περνά.
Αυτό το πρόσωπο δεν σπάει ούτε βαθουλώνει: χαλαρώνει, πολύ αργά, μισό χιλιοστό τον χρόνο. Είναι η γήρανση που δύσκολα χρονολογείται από τις πέντε, κι έτσι εκείνη που δεν προλαβαίνουμε ποτέ να συνοδεύσουμε στην ώρα της.
Κι εσείς
Μια όρεξη δεν δανείζεται, κι ένας τρόπος να κοιτάζετε τον κόσμο επίσης.
Αυτό που σας ανήκει είναι ο δικός σας τρόπος να συγκεντρώνετε — ό,τι απορροφάτε, ό,τι κρατάτε, και το σημείο όπου αυτό κατακάθεται. Δεν διαβάζεται σε μια αντανάκλαση, που δείχνει μόνο καταστάσεις. Διαβάζεται από την αρχή.