Η χρωματική σας εποχή και το στοιχείο σας

Τα τελευταία χρόνια, μια πρακτική εξαπλώθηκε με αξιοσημείωτη ταχύτητα: ο προσδιορισμός της χρωματικής σας εποχής. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, με τις υποκατηγορίες τους. Φίλτρα, τεστ, επαγγελματίες, ολόκληρες κοινότητες.

Είναι ένα μαζικό φαινόμενο, και είναι πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι φαίνεται.

Τι κάνει πολύ καλά η χρωματομετρία

Απαντά σε μια συγκεκριμένη ερώτηση: ποια χρώματα αναδεικνύουν το πρόσωπό σας.

Και η απάντηση είναι χρήσιμη. Το ίδιο ύφασμα φωτίζει μια επιδερμίδα και σβήνει μια άλλη· η απόχρωση αποφασίζει τα πάντα. Επαληθεύεται σε τριάντα δευτερόλεπτα μπροστά σε έναν καθρέφτη με δύο υφάσματα, κι αυτό εξηγεί εν μέρει την αποδοχή: το αποτέλεσμα αποδεικνύεται αμέσως.

Έχει επίσης ένα λιγότερο προφανές αλλά πολύ πραγματικό αποτέλεσμα: περιορίζει το πεδίο. Το να ξέρετε ποια χρώματα σας ταιριάζουν εξαλείφει τα τρία τέταρτα των αγοραστικών αποφάσεων, κι αυτή η απελευθέρωση της προσοχής είναι ό,τι περιγράφουν οι περισσότεροι όταν μιλούν γι’ αυτό.

Τι αποδεικνύει αυτό

Κάτι σημαντικό: ότι αυτό το κοινό έχει ήδη αποδεχτεί την ιδέα μιας προσωπικής τυπολογίας.

Κανείς δεν θεωρεί παράλογο να έχει μια εποχή. Θεωρείται φυσιολογικό οι άνθρωποι να κατανέμονται σε οικογένειες, και μια σύσταση να εξαρτάται από την οικογένεια στην οποία ανήκει κανείς.

Αυτός είναι ακριβώς ο συλλογισμός που ο χώρος της περιποίησης εγκατέλειψε.

Τι δεν λέει ποτέ η χρωματομετρία

Λέει τι σας πάει. Δεν λέει ποτέ τι χρειάζεστε.

Πρόκειται για δύο διαφορετικές ερωτήσεις. Η πρώτη αφορά την εμφάνιση — τη συμφωνία ανάμεσα σε ένα χρώμα και μια επιδερμίδα. Η δεύτερη αφορά τη λειτουργία — τι παράγει το δέρμα σας, τι χάνει, τι το θρέφει και τι το ενοχλεί.

Καμία ανάλυση χρώματος δεν μπορεί να απαντήσει στη δεύτερη, και άλλωστε δεν ισχυρίζεται ότι το κάνει.

Το αδύναμο σημείο, και είναι γνωστό

Δύο τεστ δίνουν συχνά δύο εποχές.

Δεν είναι ελάττωμα εκτέλεσης: είναι δομικό. Η χρωματομετρία διαβάζεται με το μάτι, πάνω σε δεδομένα που μεταβάλλονται — ένα μαύρισμα, ένα χρώμα μαλλιών, ένα φως, ένα μακιγιάζ, μια οθόνη. Πολλοί άνθρωποι είχαν δύο διαφορετικά αποτελέσματα με διαφορά λίγων μηνών.

Μια κατάταξη που υποτίθεται ότι είναι σταθερή, διαβασμένη πάνω σε ό,τι αλλάζει, παράγει ασταθή αποτελέσματα. Είναι ο ίδιος περιορισμός με εκείνον των παλαιών τυπολογιών, και έχει την ίδια αιτία.

Ποια θα ήταν η συνέχεια

Να κρατήσουμε την αρχή και να αλλάξουμε το δεδομένο.

Η αρχή είναι καλή: να ανήκει κανείς σε μια οικογένεια, και να συνάγει από αυτήν ό,τι τον αφορά. Αυτό αποκατέστησε η χρωματομετρία σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Αυτό που λείπει είναι ένα κλειδί που δεν εξαρτάται ούτε από το φως, ούτε από την εποχή, ούτε από το βλέμμα εκείνου που διαβάζει — και που δεν αφορά τη συμφωνία των χρωμάτων αλλά τη λειτουργία του προσώπου.

Μια ανάγνωση που ξεκινά από ένα δεδομένο που τίποτα δεν το μεταβάλλει δεν έχει αυτό το ελάττωμα. Είναι η ίδια ιδέα, εφαρμοσμένη σε μια βαθύτερη ερώτηση και με ένα εργαλείο που δεν κινείται.