Αυτό που καμία από αυτές τις τυπολογίες δεν λύνει

Κάντε τη λίστα με όσα ήδη γνωρίζετε. Την εποχή σας στη χρωματομετρία. Το dosha σας. Τον χρονότυπό σας. Τον τύπο της προσωπικότητάς σας. Ίσως και την ιδιοσυγκρασία σας, αν έχετε διαβάσει τους αρχαίους.

Πρόκειται για διαφορετικά συστήματα, από διαφορετικές εποχές, με πολύ άνιση ποιότητα. Όλα έχουν την ίδια δομή, και όλα σκοντάφτουν στο ίδιο σημείο.

Τι κάνουν όλα

Υποστηρίζουν τρία πράγματα.

Ότι οι άνθρωποι κατανέμονται σε έναν μικρό αριθμό οικογενειών. Ότι η ένταξη σε μια οικογένεια είναι σταθερή — δεν πρόκειται για διάθεση. Και ότι μια συμβουλή πρέπει να εξαρτάται από αυτή την ένταξη.

Σε αυτά τα τρία σημεία έχουν δίκιο, και το γεγονός ότι συστήματα χωρίς καμία σχέση μεταξύ τους κατέληξαν σε αυτό ανεξάρτητα αξίζει να σημειωθεί.

Πού σκοντάφτουν όλα

Στον τρόπο προσδιορισμού της ένταξης.

Η χρωματομετρία διαβάζεται με το μάτι, πάνω σε μια επιδερμίδα που αλλάζει με το μαύρισμα, τον φωτισμό, το χρώμα των μαλλιών. Δύο τεστ δίνουν συχνά δύο διαφορετικές εποχές.

Ο χρονότυπος διαβάζεται με ερωτηματολόγιο — ό,τι δηλώνει το άτομο, σύμφωνα με τη ζωή που κάνει αυτή τη στιγμή και την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

Τα doshas διαβάζονται με παρατήρηση από έναν ειδικό και με ερωτηματολόγιο, και δύο αναγνώσεις μπορεί να διαφέρουν.

Οι αρχαίες ιδιοσυγκρασίες διαβάζονταν πάνω στη σωματική διάπλαση και τη συμπεριφορά, δηλαδή πάνω σε ό,τι είχε ήδη διαμορφώσει η ζωή.

Τα τεστ προσωπικότητας διαβάζονται μέσα από δηλωτικές απαντήσεις, των οποίων η σταθερότητα στον χρόνο αποτελεί αντικείμενο διαρκών συζητήσεων.

Και στις πέντε περιπτώσεις, το ίδιο ελάττωμα: διαβάζουμε κάτι που υποστηρίζουμε ότι είναι σταθερό, ξεκινώντας από ένα δεδομένο που δεν είναι.

Γιατί αυτό το ελάττωμα έχει σημασία

Επειδή καθιστά το σύστημα μη επαληθεύσιμο και, στην πράξη, απογοητευτικό.

Αν η ένταξή σας αλλάζει ανάλογα με το τεστ, τη στιγμή ή τον αναγνώστη, δεν μπορείτε να χτίσετε τίποτα πάνω της. Μπορείτε να ενδιαφερθείτε, να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας, να αντλήσετε πραγματική ευχαρίστηση — αλλά δεν μπορείτε να στηρίξετε πάνω της μια απόφαση που θα κρατήσει δέκα χρόνια.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Οι άνθρωποι κάνουν το τεστ, αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, και δεν αντλούν σχεδόν τίποτα μόνιμο. Δεν φταίνε εκείνοι: το σύστημα δεν μπορούσε να δώσει περισσότερα.

Το μόνο σημείο που έμενε να διορθωθεί

Ούτε η αρχή, που είναι στέρεη. Ούτε ο αριθμός των οικογενειών, που είναι ζήτημα ευκολίας. Ούτε η λεπτότητα του πλαισίου.

Το αρχικό δεδομένο.

Χρειαζόταν ένα κλειδί που δεν διαβάζεται πάνω σε ό,τι έχει διαμορφώσει η ζωή, που δεν εξαρτάται ούτε από το βλέμμα εκείνου που διαβάζει ούτε από ό,τι δηλώνει το άτομο, και που δεν αλλάζει ποτέ. Κάτι προγενέστερο από όλα όσα έχετε ζήσει, δοκιμάσει ή σκεφτεί για τον εαυτό σας.

Τι αλλάζει αυτό

Τα πάντα, στην πράξη.

Μια σταθερή ένταξη επιτρέπει να χτίσετε. Επιτρέπει να κρατήσετε κάτι για δύο χρόνια, που είναι η μόνη διάρκεια στην οποία αυτό το θέμα λέει κάτι. Επιτρέπει να αρνηθείτε, κάτι που κανένα ράφι δεν κάνει ποτέ. Και επιτρέπει να ξαναδιαβάσετε το παρελθόν σας: να καταλάβετε επιτέλους γιατί κάτι είχε δουλέψει και γιατί κάτι άλλο, εξαιρετικό, δεν είχε αποδώσει τίποτα.

Είναι η ίδια αρχή που έχετε ήδη αποδεχτεί γνωρίζοντας την εποχή σας ή τον χρονότυπό σας. Με ένα κλειδί που, αυτό, δεν αντιφάσκει — γιατί διαβάζεται από την αρχή.