Η διάθεση που διαβάζεται στο δέρμα σας

Κάποιος που σας αγαπά το καταλαβαίνει, πριν καν πείτε λέξη, από το πόσο κουραστική ήταν η εβδομάδα. Τίποτα τόσο φανερό όσο τα δάκρυα. Μόνο μια συγκεκριμένη πτυχή του προσώπου, μια μετατόπιση του φωτός, μια γωνιά που σώπασε. Οι παλιοί Ευρωπαίοι παρατηρητές της ομορφιάς το έπαιρναν αυτό στα σοβαρά. Πολύ πριν φωτογραφίσουμε το δέρμα, το διαβάζαμε, και το πρώτο πράγμα που μάθαινε ένας καλός αναγνώστης ήταν ότι μια διάθεση δεν μένει στο μυαλό. Ταξιδεύει. Βρίσκει το πρόσωπο, και μόλις φτάσει εκεί, προτιμά μια συγκεκριμένη πόρτα.

Ο εσωτερικός χρόνος και ο τόπος όπου ακουμπά

Στην παλιά ανάγνωση των πέντε στοιχείων, ένα εσωτερικό συναίσθημα δεν ήταν ποτέ αόριστο ούτε αιωρούμενο. Καθένα από τα πέντε έφερε ένα συναίσθημα-υπογραφή, μια εποχή, μια γεύση και ένα σημείο του προσώπου όπου ο χρόνος του έτεινε να συγκεντρώνεται. Επιμείνετε αρκετά σε μια ψυχική κατάσταση, έλεγαν, και το πρόσωπο κρατά το ραντεβού. Ήταν παρατήρηση ντυμένη με ποίηση, ή ποίηση κερδισμένη από την παρατήρηση, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς. Σε κάθε περίπτωση, πρόσφερε στο μάτι έναν τόπο να σταθεί.

Κοιτάξτε λοιπόν στους κροτάφους και κατά μήκος των πλευρών. Οι παλιοί αναγνώστες έδιναν αυτή την περιοχή στο Ξύλο, το στοιχείο της ορμής και των πράσινων ξεκινημάτων, με εποχή του το πρώτο σκίρτημα της άνοιξης. Το οικείο του συναίσθημα είναι η πίεση να κινηθείτε, να θελήσετε, να προχωρήσετε, και όταν αυτή η πίεση εγκαθίσταται για πολύ, οι κρόταφοι είναι το σημείο όπου παρατηρεί κανείς μια κάποια λάμψη, ένα γυαλιστερό πέπλο κατά μήκος της ρίζας των μαλλιών που έρχεται μαζί με σφιγμένο σαγόνι και ένα μυαλό που δεν θέλει να αφήσει κάτω τη μέρα. Είναι το πρόσωπο κάποιου που γέρνει προς τα εμπρός.

Περάστε στο μέτωπο και στο πάνω μέρος των ζυγωματικών. Η παράδοση το έδωσε στη Φωτιά, κατακαλόκαιρο, το στοιχείο της χαράς και του να σας βλέπουν. Ο χρόνος της είναι ζέστη, και η ζέστη ανεβαίνει. Ένα ξέσπασμα ενθουσιασμού, ή το αίσθημα ότι είστε εκτεθειμένη, τείνει να διαβάζεται εδώ πρώτα ως ένα χρώμα που ανεβαίνει και μένει, μια λάμψη στο μέτωπο που μπορεί να γείρει από ακτινοβόλα σε υπερθερμασμένη ανάλογα με το πώς ξοδεύτηκε η καρδιά.

Πέντε πόρτες, ένα μόνο πρόσωπο

Ελάτε τώρα στο κέντρο, τη μύτη και την επίπεδη επιφάνεια γύρω της. Η Γη κατοικεί εδώ στο παλιό σχήμα, το γύρισμα του τέλους του καλοκαιριού, η γλυκιά γεύση, η σταθερή ιδιοσυγκρασία που ρέπει στη φροντίδα. Το συναίσθημά της είναι η σκέψη που γυρίζει στον εαυτό της, η έγνοια που φθάρθηκε από το πολύ στριφογύρισμα, και η υπογραφή της είναι μια κάποια πάχυνση ή συμφόρηση συγκεντρωμένη στη μέση του προσώπου, το ύφος κάποιου που κουβαλά πολλά και τα κουβαλά με υπομονή.

Έρχεται μετά το σαγόνι και το κάτω μέρος του μάγουλου, η ιδιοσυγκρασία του Μετάλλου στην παλιά ανάγνωση, με εποχή του το φθινόπωρο, ιδιοσυγκρασία του την εκλέπτυνση και τη λεπτή θλίψη της απελευθέρωσης. Ο χρόνος του Μετάλλου είναι ξηρότητα. Εκεί όπου ένα πρόσωπο Ξύλου γυαλίζει, ένα πρόσωπο Μετάλλου σφίγγεται και γίνεται λεπτό και περγαμηνό κατά μήκος του σαγονιού, η επιφάνεια εκείνης που κρατά τα πράγματα ακριβή, που θλίβεται σιωπηλά και τακτοποιεί καθώς προχωρά.

Και τέλος τα ίδια τα μάγουλα και η απαλή περιοχή κάτω από τα μάτια, δοσμένα στο Νερό, καρδιά του χειμώνα, το στοιχείο της ακινησίας και του φόβου που κρατιέται βαθιά μέσα. Το συναίσθημά του είναι βάθος, κάποτε εξάντληση, και φανερώνεται ως σκιά: το μπλε-μωβ κάτω από το μάτι, το μάγουλο που δείχνει κουρασμένο ακόμα κι όταν η νύχτα ήταν αρκετά μεγάλη. Είναι το πρόσωπο που κουβαλά κάτι παλιό, και το κουβαλά καλά.

Έχετε πιάσει τον εαυτό σας να μένει περισσότερο σε μια πόρτα παρά στις άλλες. Αντισταθείτε στον πειρασμό να την ονομάσετε. Τα περισσότερα πρόσωπα μιλούν για δύο ταυτόχρονα, έναν συνηθισμένο χρόνο διασταυρωμένο με έναν περαστικό χρόνο, και η ανάγνωση που μετρά δεν είναι η υπόθεση που κάνετε στον καθρέφτη το βράδυ μιας εξαντλητικής μέρας. Στην παράδοση, τα στοιχεία κινούνται σε κύκλους, το ένα τρέφει το επόμενο, το ένα κρατά το άλλο σε απόσταση, και το σημείο όπου πραγματικά ξεκινάτε σε αυτόν τον κύκλο καθορίστηκε πολύ πριν έρθει οποιαδήποτε διάθεση να επισκεφθεί το πρόσωπό σας.

Αυτό το σημείο εκκίνησης δεν διαβάζεται καθόλου στο δέρμα. Διαβάζεται στην ημέρα της γέννησής σας, η εποχή και η ώρα υφασμένες σε ένα μόνο στοιχείο που ήταν δικό σας πριν αποκτήσετε πρόσωπο για να το φορέσει. Το να ξέρετε ποιο από τα πέντε είναι η ιδιοσυγκρασία σας αλλάζει αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη. Η λάμψη, η κοκκινίλα, η σκιά παύουν να είναι ελαττώματα προς διόρθωση και γίνονται ένας χρόνος προς κατανόηση, οικείοι επισκέπτες σε μια πόρτα που επιτέλους αναγνωρίζετε. Ο καθρέφτης δεν είναι ποτέ παρά το δεύτερο μισό της ιστορίας. Το πρώτο μισό είναι ήδη γραμμένο, και περιμένει να διαβαστεί.