Η πρόπολη, και η φύση για την οποία προοριζόταν πάντα

Η λέξη έρχεται από τα ελληνικά: προ πόλεως, μπροστά από την πόλη. Αυτό είναι η πρόπολη, κυριολεκτικά — η ύλη με την οποία οι μέλισσες κλείνουν την κυψέλη τους, σφραγίζουν τις ρωγμές, μικραίνουν την είσοδο πριν από τον χειμώνα και τυλίγουν ό,τι δεν πρέπει να διασκορπιστεί. Δεν είναι τροφή. Είναι ένα σύνορο.

Τι είναι, πριν γίνει συστατικό

Οι μέλισσες συλλέγουν τις ρητίνες που παράγουν τα δέντρα στο σημείο μιας πληγής — λεύκες, σημύδες, κωνοφόρα — και τις αναμειγνύουν με το κερί τους και τις εκκρίσεις τους. Το αποτέλεσμα είναι μια καφετιά ύλη, κολλώδης στη ζέστη, εύθραυστη στο κρύο, με μια πικρή, ξυλώδη μυρωδιά που δεν μπερδεύεται με τίποτα.

Είναι εξαιρετικά πλούσια σε φλαβονοειδή, τις ενώσεις που φτιάχνει το φυτό για να αμυνθεί απέναντι στην οξείδωση και την επίθεση. Η σύστασή της αλλάζει ανάλογα με το δάσος: μια πρόπολη από ευρωπαϊκή λεύκα και μια πράσινη πρόπολη από τη Βραζιλία δεν μοιάζουν μεταξύ τους.

Τι κάνει πάνω σε ένα πρόσωπο

Κλείνει. Αυτή είναι η σωστή λέξη, και είναι επίσης το όριό της. Η πρόπολη δεν θρέφει, δεν μαλακώνει, δεν δροσίζει· αφήνει στην επιφάνεια ένα λεπτό, ελαφρώς ρητινώδες φιλμ που κρατάει, και κάτω από αυτό τα πράγματα ηρεμούν.

Χρησιμοποιείται αραιωμένη, σε βάμμα ή ενσωματωμένη σε βάλσαμο, ποτέ ωμή. Βάφει, λεκιάζει τα ρούχα, έχει μια μυρωδιά που δεν αρέσει σε όλους. Και ζητάει προσοχή: οι ρητίνες είναι από τις πιο ευαισθητοποιητικές ύλες του φυτικού κόσμου. Μια δοκιμή στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα, δύο μέρες, πριν την πλησιάσετε σε ένα πρόσωπο.

Κι όμως, δεν ταίριαξε ποτέ σε όλους

Η παλιά ανάγνωση την κατέτασσε με το φθινόπωρο, τη ρητίνη και την απόσυρση — το πεδίο του Μετάλλου. Η συγγένεια είναι σχεδόν κυριολεκτική: το Μέταλλο είναι ό,τι οριοθετεί, ό,τι ξανακλείνει, ό,τι προστατεύει ένα στενό απόθεμα μειώνοντας τις ανταλλαγές.

Το πρόσωπο αυτής της φύσης είναι λεπτό, καθαρό κατά μήκος του σαγονιού, οικονομικό. Δεν παράγει περίσσεια και επομένως δεν έχει κανένα περιθώριο· αυτό που το κουράζει δεν είναι ό,τι φτιάχνει, είναι ό,τι χάνει. Μια ύλη που κλείνει του προσφέρει ακριβώς την υπηρεσία που χρειάζεται.

Στις άλλες φύσεις, η πρόπολη δεν ταιριάζει. Ένα πρόσωπο που ήδη τρέχει πλούσιο στην επιφάνεια δεν χρειάζεται να κλειστεί περισσότερο. Ένα πρόσωπο που φλέγεται δεν θα ανεχτεί εύκολα μια ρητίνη. Ένα σταθερό πρόσωπο δεν θα βρει τίποτα να κλείσει.

Το λεπτό σημείο

Η πρόπολη πωλείται σήμερα ως ένα καθολικό τονωτικό, και αυτό είναι μια παρεξήγηση. Δεν είναι τονωτικό: είναι ένα κλείσιμο. Ένα κλείσιμο είναι χρήσιμο σε όποιον χάνει, άχρηστο σε όποιον κρατάει, και ενοχλητικό σε όποιον ξεχειλίζει.

Το να μάθετε σε ποια από αυτές τις τρεις περιπτώσεις ανήκετε δεν γίνεται παρατηρώντας μια εβδομάδα από το δέρμα σας. Διαβάζεται ένα βήμα νωρίτερα, από τη φύση που είναι δική σας από την αρχή — και είναι αυτή η ανάγνωση που κάνει το βαζάκι χρήσιμο ή διακοσμητικό.