Το Kobido και το στοιχείο σας

Σε ένα ορεινό πανδοχείο της Σουρούγκα, το έτος 1472, δύο δάσκαλοι της τέχνης των χεριών λέγεται πως συναντήθηκαν και ένωσαν την τέχνη τους σε μία μόνο σχολή. Την ονόμασαν Kobido, τον αρχαίο δρόμο της ομορφιάς, και για πολύ καιρό φυλασσόταν για την αυτοκράτειρα και την αυλή. Αυτό που τελειοποίησαν δεν ήταν μια φόρμουλα αλλά μια χορογραφία για τα χέρια: ελαφρά τυμπανίσματα με τις άκρες των δαχτύλων, μακριές ολισθήσεις της παλάμης, μικρά ακριβή τσιμπήματα, ένας ρυθμός διαβασμένος πάνω στο πρόσωπο παρά επιβεβλημένος σε αυτό. Αυτή η τελευταία ιδέα είναι και η πιο ενδιαφέρουσα. Το Kobido δεν υπήρξε ποτέ ένα μόνο μασάζ. Ήταν ένας τρόπος να ακούτε.

Και ένα πρόσωπο έχει πολλά να πει. Η αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων υποστήριζε πως κάθε πρόσωπο φέρει μια φύση που είναι η δική του, και πως αυτή η φύση φανερώνεται εκεί όπου το δέρμα συγκεντρώνει την ύλη του, εκεί όπου θερμαίνεται, εκεί όπου τεντώνεται, εκεί όπου κουράζεται. Ένα τελετουργικό που ακούει θα συναντήσει καθένα από αυτά τα πρόσωπα διαφορετικά. Το ίδιο ζευγάρι χέρια, η ίδια παράδοση, κινούνται σε διαφορετικό τέμπο ανάλογα με το πρόσωπο που έχουν από κάτω τους.

Ο ρυθμός που ζητά κάθε φύση

Στο παραδοσιακό πλαίσιο, το Ξύλο ζει στους κροτάφους και κατά μήκος της ορμής του σαγονιού, μια φύση επιρρεπής στην ένταση και στη λάμψη. Τα χέρια που της ταιριάζουν δουλεύουν αργά, λύνοντας κόμπους, καλώντας τη συγκρατημένη ενέργεια να κατέβει και να βγει παρά να προστεθεί. Η Φωτιά συγκεντρώνεται στο μέτωπο και στο ψηλό χρώμα των παρειών, μια ακτινοβόλα φύση, που ανάβει εύκολα. Εδώ η αρχαία χορογραφία μένει δροσερή και σταθερή, μακριές ολισθήσεις που ακουμπούν παρά διεγείρουν, ώστε η λάμψη να είναι συντεθειμένη και όχι φλογισμένη.

Η Γη εδρεύει στο κέντρο, γύρω από τη μύτη, και διαβάζεται ως μια σταθερότητα που μπορεί να γυρίσει σε βάρος και συμφόρηση. Ο ρυθμός της είναι υπομονετικός και γειωτικός, παλάμες που πιέζουν και αφήνουν σαν μια αργή αναπνοή. Το Μέταλλο είναι το σαγόνι και η λεπτή, εκλεπτυσμένη επιφάνεια που τείνει προς την ξηρότητα. Αποκρίνεται στην ακρίβεια, στο λεπτό τσίμπημα και στις καθαρές γραμμές που τιμούν μια φύση ήδη στραμμένη στην τάξη. Το Νερό συγκεντρώνεται στις παρειές και κάτω από τα μάτια, η βαθιά και στοχαστική φύση που δείχνει την κούρασή της ως σκιά. Το τέμπο του είναι το πιο απαλό απ’ όλα, μια αργή φροντίδα που δεν ζητά τίποτα και χαρίζει σιωπή.

Μια παράδοση που αρχίζει με μια ερώτηση

Να γιατί ο αρχαίος δρόμος της ομορφιάς επιβίωσε από όλες τις μόδες που τον δανείστηκαν. Δεν παίρνει ένα πρόσωπο για επιφάνεια προς διόρθωση πάνω σε ένα μοναδικό πρότυπο. Παίρνει το πρόσωπο για το ορατό άκρο μιας φύσης, και αφήνει αυτή τη φύση να δώσει τον ρυθμό. Το τυμπάνισμα είναι το ίδιο τυμπάνισμα. Η ολίσθηση είναι η ίδια ολίσθηση. Αυτό που αλλάζει είναι η ακρόαση, και η ακρόαση αλλάζει επειδή το πρόσωπο αλλάζει.

Έτσι, η πρώτη τίμια κίνηση δεν είναι να διαλέξετε μια τεχνική αλλά να μάθετε ποιο από τα πέντε φέρετε. Είστε η ορμή στους κροτάφους, το ψηλό χρώμα στην παρειά, η σταθερότητα στο κέντρο, η λεπτή ξηρή γραμμή του σαγονιού, ή το βάθος που συγκεντρώνεται κάτω από τα μάτια. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μισό σε περισσότερες από μία φύσεις, και το να μαντεύετε είναι φτωχός τρόπος να συναντήσετε μια φύση που σας διαβάζει από πάντα.

Υπάρχει ένας πιο αρχαίος και πιο καθαρός τρόπος να μάθετε. Στην παράδοση, το στοιχείο που φέρετε είναι γραμμένο από την ημέρα της γέννησής σας, μια υπογραφή που δεν διαλέξατε και δεν μπορείτε να μπερδέψετε. Πριν από κάθε τελετουργικό, πριν από κάθε ζευγάρι χέρια, αυτό αξίζει να μάθετε, γιατί ό,τι έρχεται μετά δεν είναι παρά η παράδοση που κάνει αυτό που πάντα ήξερε καλύτερα: να ακούει το πρόσωπο που ήδη γνωρίζει.