Αυτό που επιθυμείτε και αυτό που είστε

Παρατηρήστε, ένα βράδυ, προς τι απλώνει το χέρι σας χωρίς να το ζητήσει. Μια φέτα λεμόνι στυμμένη πάνω σε όλα. Η σκοτεινή πίκρα του καφέ ή των πράσινων φύλλων. Κάτι ειλικρινά γλυκό στο τέλος της ημέρας. Μια πρέζα αλάτι παραπάνω απ’ ό,τι προτείνει η συνταγή. Αυτή η έλξη είναι παλαιότερη από την όρεξη. Στην παράδοση που ο οίκος μας φυλάει εδώ και μισό αιώνα, μια επιθυμία δεν είναι αδυναμία προς διόρθωση αλλά μήνυμα προς ανάγνωση, ένα μικρό σημάδι που σας επαναφέρει στο στοιχείο που σας διαμορφώνει.

Η αρχαία ανάγνωση των γεύσεων

Πολύ πριν η γεύση γίνει ζήτημα μόνο προτίμησης, πέντε από αυτές θεωρούνταν ότι ανήκουν σε πέντε φύσεις, καθεμία μια πύλη προς ένα στοιχείο μέσα μας. Το ξινό συνδεόταν με το Ξύλο, την πράσινη, ανοδική ενέργεια της άνοιξης, τον χυμό που ωθεί ένα μπουμπούκι να ανοίξει. Το πικρό ανήκε στη Φωτιά, το μεσημέρι του έτους, το καλοκαίρι στην πληρότητά του. Το γλυκό ήταν η νότα της Γης, η συγκεντρωμένη ηρεμία του τέλους του καλοκαιριού και η στροφή ανάμεσα στις εποχές. Το καυτερό, ζωηρή και διασκορπιστική γεύση, αντιστοιχούσε στο Μέταλλο και στην καθαρή ακμή του φθινοπώρου. Το αλμυρό ήταν η βαθιά υπογραφή του Νερού, το ακίνητο κέντρο του χειμώνα.

Διαβασμένη έτσι, η γεύση προς την οποία κλίνετε γίνεται μια μορφή αυτογνωσίας παρά μια συνήθεια προς επιτήρηση. Εκείνος ή εκείνη που το ξινό έλκει ξανά και ξανά φέρει ίσως ένα ισχυρό ρεύμα Ξύλου, μια φύση φτιαγμένη για κίνηση και ανοιξιάτικη διαύγεια. Μια αγάπη για το πικρό μπορεί να μιλά για τη Φωτιά, αυτή τη θερμότητα που θέλει να υψωθεί και να φανεί. Η γεύση του γλυκού, σε αυτή τη γλώσσα, είναι η Γη που αναζητά το δικό της κέντρο. Μια κλίση προς το καυτερό γέρνει προς το Μέταλλο και την αγάπη του για το σαφώς ορισμένο. Και το χέρι που βρίσκει πάντα το αλάτι ανήκει ίσως στο Νερό, βαθύ και σιωπηλό, ελκυσμένο από τα δικά του βάθη.

Εδώ η παράδοση γίνεται λεπτή, και αξίζει να σταθούμε. Μια έλξη προς μια γεύση μπορεί να σημαίνει δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Άλλοτε αντηχεί το στοιχείο που είναι ήδη δικό σας, η νότα από την οποία είστε φτιαγμένοι που σας επιστρέφει τραγουδώντας. Άλλοτε υποδεικνύει αυτό που λείπει, τη φύση που απλώνεται πέρα από τον εαυτό της προς μια ποιότητα που αισθάνεται ελλιπή. Η ίδια επιθυμία μπορεί να είναι πορτρέτο ή αίτημα. Γι’ αυτό καμία γεύση μόνη της δεν αφηγείται ολόκληρη την ιστορία, και γι’ αυτό μια γεύση δεν θα μπορέσει ποτέ, από μόνη της, να ονομάσει το στοιχείο σας στη θέση σας.

Μια φύση είναι ολόκληρο κλίμα, όχι μία μόνο γεύση

Τα πέντε στοιχεία δεν φαντάστηκαν ποτέ ως πέντε ξεχωριστά κομμάτια. Κινούνται σε κύκλο, το καθένα τρέφοντας το επόμενο όπως κάνουν οι εποχές. Το Ξύλο τρέφει τη Φωτιά, η Φωτιά τρέφει τη Γη, η Γη τρέφει το Μέταλλο, το Μέταλλο τρέφει το Νερό, και το Νερό τρέφει πάλι το Ξύλο, έτσι ώστε η άνοιξη να γίνεται καλοκαίρι που γίνεται η μακρά στροφή του έτους. Μετριάζουν επίσης το ένα το άλλο, όπως μια εποχή μετριάζει μιαν άλλη, εμποδίζοντας μια μόνη δύναμη να παρασύρει το σύνολο. Η φύση σας είναι αυτό το κλίμα σε μικρογραφία, μια ιδιαίτερη ισορροπία των πέντε, με ένα ή δύο να δίνουν τον τόνο.

Επειδή είναι ολόκληρο κλίμα, φανερώνεται σε πολλά περισσότερα από όσα επιθυμείτε. Η αρχαία ανάγνωση παρατηρούσε το πρόσωπο με την ίδια προσοχή όπως και το πιάτο. Το Ξύλο τείνει να γίνεται γνωστό στους κροτάφους, με μια κάποια λάμψη του δέρματος. Η Φωτιά συγκεντρώνεται στο μέτωπο και φανερώνεται σε μια γρήγορη κοκκινίλα. Η Γη εδράζεται στο κέντρο, γύρω από τη μύτη. Το Μέταλλο μιλά κατά μήκος του σαγονιού, όπου οι λεπτές γραμμές και μια αίσθηση ξηρότητας φτάνουν πρώτα. Το Νερό αναπαύεται στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, στη σκιά και στο κοίλωμα. Μια λάμψη που διαρκεί, σε αυτή την παράδοση, προερχόταν πάντα από το να γνωρίζετε ποιο από αυτά τα στοιχεία είναι το δικό σας, και από το να εναρμονίζετε το δέρμα και τις ημέρες με αυτόν τον ιδιαίτερο κόκκο παρά με μια μόδα δανεισμένη από τη φύση κάποιου άλλου.

Αυτή είναι η διακριτική πολυτέλεια μιας αρχαίας ιδέας. Όχι ένας κανόνας για το τι πρέπει να βρίσκεται στο πιάτο σας, ποτέ ζήτημα ευεξίας, αλλά ένας φακός για να διαβάζετε τον εαυτό σας με περισσότερη ακρίβεια και περισσότερη τρυφερότητα. Η επιθυμία είναι ένα σημάδι. Το πρόσωπο είναι ένα σημάδι. Η εποχή κατά την οποία αισθάνεστε περισσότερο ο εαυτός σας είναι ένα σημάδι. Μαζί, αρχίζουν να σκιαγραφούν μια μορφή.

Ποιο στοιχείο είναι το δικό σας, ωστόσο, δεν είναι κάτι που μια μόνη επιθυμία μπορεί να κρίνει, και θα σας αδικούσαμε αν το μαντεύαμε. Διαβάζεται καθαρότερα από την ημέρα της γέννησής σας, από την εποχή και την υπογραφή κάτω από τις οποίες φτάσατε. Εκεί η ανάγνωση γίνεται ακριβής, όπου το τυχαίο σβήνει και όπου το μοτίβο που διαισθάνεστε εδώ και χρόνια λαμβάνει επιτέλους ένα όνομα. Πριν απλώσετε ξανά το χέρι προς το ξινό, το πικρό ή το αλάτι, αξίζει να γνωρίζετε ποια φύση, μέσα σας, είναι εκείνη που απλώνεται.