Το cupping προσώπου και το στοιχείο σας

Μια μικρή γυάλινη βεντούζα, όχι μεγαλύτερη από μια δακτυλήθρα, ακουμπά ελαφρά στο μάγουλο. Το δέρμα ανασηκώνεται με μια ανάσα. Η βεντούζα γλιστρά, και μια απαλή ζεστασιά ακολουθεί το πέρασμά της. Αυτό είναι το cupping προσώπου, μια αρχαία κίνηση που ανακαλύφθηκε ξανά πρόσφατα: μια ήπια αναρρόφηση, τραβηγμένη κατά μήκος του προσώπου σε αργές, σκόπιμες γραμμές. Ό,τι δεν μπορούν ακριβώς να κάνουν τα χέρια, η βεντούζα το κάνει αλλιώς. Τραβά την επιφάνεια προς τα πάνω και τη μετακινεί, αντί να την πιέζει προς τα κάτω.

Η πρακτική ανήκει σε μια παλαιότερη γενεαλογία της αφής. Στις παραδόσεις από τις οποίες προέρχεται, το πρόσωπο δεν διαβαζόταν ποτέ ως μια ενιαία επίπεδη επιφάνεια αλλά ως ένα τοπίο, με τις περιοχές και τις κατευθύνσεις του, καθεμία προικισμένη με τον δικό της χαρακτήρα. Η βεντούζα απλώς ακολουθεί αυτές τις γραμμές: ανεβαίνοντας κατά μήκος του λαιμού, ανοίγοντας μέσα από το μάγουλο, από το κέντρο προς τα αυτιά, πάντα σε κίνηση προς τις άκρες. Είναι από τη φύση της αβίαστη. Η απόλαυσή της είναι η βραδύτητα.

Ένας χάρτης, όχι ένα μασάζ

Αυτό που κάνει το cupping ήσυχα συναρπαστικό είναι ότι έχει κατεύθυνση. Κάθε πέρασμα έχει ένα σημείο εκκίνησης και μια πρόθεση, και ο χάρτης που ακολουθεί δεν είναι τυχαίος. Οι παλιοί θεραπευτές μιλούσαν για το πρόσωπο ως έναν τόπο όπου τα ρεύματα κάτω από το δέρμα αγαπούν να μένουν σε κίνηση, και όπου μια απαλή, υπομονετική χειρονομία τα προσκαλεί εκεί. Ένα σύγχρονο πρωινό τελετουργικό δανείζεται την ίδια ιδέα χωρίς το μυστήριο: ζεστάνετε το δέρμα, δουλέψτε με λίγο λάδι ώστε η βεντούζα να μπορεί να ταξιδέψει, και αφήστε κάθε περιοχή να δεχτεί την κίνηση που μοιάζει να θέλει.

Και εδώ είναι που ο χάρτης γίνεται προσωπικός. Γιατί τα πρόσωπα δεν είναι ομοιόμορφα. Η μία κουβαλά την έντασή της στους κροτάφους· μια άλλη δείχνει το κλίμα της πρώτα μέσα από το μέτωπο· μια τρίτη νιώθει τα πάντα να μαζεύονται στα μάγουλα το βράδυ. Η βεντούζα συναντά την καθεμία διαφορετικά, και εκεί είναι που ένας παλαιότερος τρόπος να βλέπετε το πρόσωπο γίνεται εκπληκτικά πρακτικός.

Πού κάθε φύση θέλει την κίνηση

Στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, το πρόσωπο μοιραζόταν ανάμεσα σε πέντε υπογραφές, και καθεμία, έλεγαν, είχε τη δική της αγαπημένη ιδιοσυγκρασία.

Το Ξύλο ζει στους κροτάφους και κατά μήκος των πλευρών. Είναι η φύση της ορμής και του τεντωμένου, εκφραστικού φρυδιού, ενός δέρματος που τρέχει λίγο ζωηρά και λίγο λαμπερά υπό πίεση. Η βεντούζα, τραβηγμένη προς τα έξω από τον κρόταφο, συναντά μια φύση που κουβαλά την ορμή της και μερικές φορές ξεχνά να την αφήσει.

Η Φωτιά ανεβαίνει στο μέτωπο και στο ανοιχτό άνω κέντρο. Είναι η υπογραφή της ακτινοβολίας και της ζωηρής εισροής, το χρώμα που ανεβαίνει εύκολα και σβήνει αργά. Εδώ η κίνηση είναι η πιο ελαφριά απ’ όλες, μια φύση που ήδη τρέχει ζεστά και ζητά μόνο να λειανθεί, όχι να διεγερθεί.

Η Γη κατακάθεται στο κέντρο, γύρω από τη μύτη και την πληρότητα της μέσης του προσώπου. Είναι η ίδια η σταθερότητα, η φύση που συγκρατεί και συγκεντρώνει, μερικές φορές φορτωμένη, μερικές φορές βαριά στο τέλος του απογεύματος. Η βεντούζα που δουλεύει προς τα έξω από το κέντρο ταιριάζει σε μια φύση που αγαπά να νιώθει γειωμένη πριν αφήσει οτιδήποτε να φύγει.

Το Μέταλλο στέκεται στη γνάθο και στις λεπτές, καθορισμένες άκρες του προσώπου. Είναι η φινέτσα, η ακρίβεια, και ένα δέρμα που κλίνει προς την ξηρότητα και τη λεπτότητα. Η βεντούζα απαιτεί εδώ το πιο προσεκτικό της χέρι, μια γραμμή χωρίς βιασύνη κατά μήκος μιας φύσης που εκτιμά τη διαύγεια και την εγκράτεια.

Το Νερό μαζεύεται στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, στις σκιασμένες κοιλότητες και το ήσυχο βάθος του κάτω προσώπου. Είναι η υπογραφή της ακινησίας και της επιφύλαξης, του ελαφρού μαύρου κύκλου και της βαθιάς, στοχαστικής ηρεμίας. Η βεντούζα τραβηγμένη απαλά από το μάγουλο συναντά την πιο εσωτερική από τις πέντε, εκείνη που συγκρατεί τα περισσότερα και δείχνει τα λιγότερα.

Πέντε φύσεις, πέντε αγαπημένα εδάφη. Διαβάζοντας τη λίστα, ίσως νιώθετε ήδη μια κλίση προς μια περιοχή, ένα σημείο όπου το δικό σας πρόσωπο κουβαλά την έντασή του, το χρώμα του, το κλίμα του. Αυτή η αναγνώριση είναι η αρχή κάποιου πράγματος.

Γιατί ο χάρτης είναι μόνο η μισή ιστορία. Η άλλη μισή είναι να μάθετε ποια από τις πέντε είναι η δική σας, όχι μαντεύοντας σε έναν καθρέφτη, αλλά από το μόνο πράγμα που είναι αληθινό από την πρώτη κιόλας μέρα σας. Η φύση σας ορίστηκε στην αρχή σας, και μπορεί να διαβαστεί. Η βεντούζα θα κινείται πάντα με μεγαλύτερη ακρίβεια μόλις μάθετε ποιου προσώπου χαράζει τις γραμμές.