Να τρώμε στην ώρα μας: τι υπενθύμισε η χρονοδιατροφή

Υπάρχει μια ιδέα που μοιάζει αυτονόητη μόλις διατυπωθεί και που άργησε πολύ να επιστρέψει: ότι η στιγμή που τρώμε μετράει όσο και αυτό που τρώμε.

Τι προτάθηκε

Το 1986, ο δόκτωρ Alain Delabos διαμορφώνει αυτό που θα ονομάσει χρονοδιατροφή, και το οποίο θα εκδώσει στις εκδόσεις Albin Michel σε ένα βιβλίο που επανεκδόθηκε πολλές φορές.

Η αρχή είναι να κατανέμονται οι κατηγορίες τροφών ανάλογα με τις στιγμές της ημέρας, στηριζόμενη στην ιδέα ότι το σώμα δεν τις δέχεται με τον ίδιο τρόπο κάθε ώρα.

Δεν παίρνουμε θέση για την ίδια τη μέθοδο, που ανήκει στον δημιουργό της και έχει τις συζητήσεις της. Αυτό που μας ενδιαφέρει βρίσκεται αλλού: το γεγονός ότι ένας Γάλλος επαγγελματίας έχτισε ένα ολόκληρο σύστημα πάνω σε μια μεταβλητή — τη στιγμή — που η κλασική διατροφολογία θεωρούσε δευτερεύουσα.

Τι έχει τεκμηριώσει η χρονοβιολογία παράλληλα

Η ιδιοσυγκρασία ήταν προετοιμασμένη. Ο Franz Halberg πλάθει τον όρο «κιρκάδιος» το 1959, και συνεργάζεται με τον Alain Reinberg, στη Γαλλία, για να αποδείξουν ότι οι λειτουργίες του οργανισμού ακολουθούν δικούς τους ρυθμούς.

Το δέρμα ανήκει στα αντικείμενα που μελετήθηκαν: η διαπερατότητά του, η δραστηριότητά του, η απόκρισή του δεν είναι ίδιες κάθε ώρα. Είναι ένα τεκμηριωμένο πεδίο, και δικαιώνει μια πολύ παλιά διαίσθηση — ότι η ώρα της κίνησης μετράει.

Τι έκαναν οι παραδόσεις με αυτή την ιδέα

Πήγαιναν ένα βήμα παραπέρα, και αυτό είναι που κάνει τη σύγκριση ενδιαφέρουσα.

Δεν ρύθμιζαν μόνο τη στιγμή: ρύθμιζαν και τον αποδέκτη. Η ανάγνωση μέσω των γεύσεων, στο πλαίσιο των πέντε κινήσεων, συνδέει κάθε καταγραφή με μια γεύση — το ξινό, το πικρό, το γλυκό, το καυτερό, το αλμυρό — και θεωρεί ότι μια γεύση τρέφει μια φύση και απορρυθμίζει μια άλλη.

Δύο άνθρωποι που κάθονται στο ίδιο τραπέζι, την ίδια στιγμή, δεν δέχονται λοιπόν το ίδιο γεύμα με τον ίδιο τρόπο.

Είναι μια ιδέα λιγότερο βολική από ένα κοινό ωράριο, και πιθανώς γι’ αυτό κυκλοφόρησε λιγότερο.

Το κοινό σημείο των δύο προσεγγίσεων

Αρνούνται τη μοναδική σύσταση.

Η μία την αρνείται στον χρόνο: ό,τι ταιριάζει το πρωί δεν ταιριάζει το βράδυ. Η άλλη την αρνείται ανάλογα με τα πρόσωπα: ό,τι τρέφει τον έναν απορρυθμίζει τον άλλον.

Και οι δύο πηγαίνουν κόντρα στην επικρατούσα ιδέα του 20ού αιώνα, που ήταν ότι υπάρχει μια καλή γενική απάντηση και αρκεί να τη βρείτε.

Τι πρέπει να κρατήσουμε

Ότι η μεταβλητή που λείπει δεν είναι σχεδόν ποτέ η τροφή. Είναι το πλαίσιο: πότε, και για ποιον.

Το «πότε» είναι σήμερα τεκμηριωμένο και συζητημένο. Το «για ποιον» είναι πολύ λιγότερο, γιατί προϋποθέτει να ξέρετε σε ποια λογική ανήκει ένα πρόσωπο.

Αυτή η πληροφορία δεν συνάγεται ούτε από ένα ωράριο ούτε από μια δίαιτα. Είναι προγενέστερη και των δύο, και διαβάζεται από την αρχή.